الباب التاسع عشر قولهم فيما اضيف الى الانبياء [ صلوات الله عليهم ] من الزلل اختلاف است مردمان را اندر زلات انبيا صلوات الله عليهم . معتزليان و گروهى از اهل سنت مر انبيا را معصوم دارند و بر انبيا زلت روا ندارند ، نه صغيره و نه كبيره . و عامهء اهل سنت و جماعت بر انبيا زلت روا دارند به شرط آنكه صغيره باشد و كبيره نباشد . و مر همه را اتفاق است كه از انبيا كفر روا نباشد ؛ مگر طايفه‌اى از مبتدعان و ضالان كه اين روا داشتند ، و لكن بتدريج روا داشتند . گفتند روا باشد كه انبيا از نبوت معزول گردند تا يكى از عامهء مؤمنان گردند ، و چون نبوت برخاست بر هر مؤمنى كفر جائز باشد . و نزديك ما اين قول خطا است و بدعت و ضلالت و كفر است . انبيا را خود عزل [ 22 الف ] روا نباشد . و چون از نبوت عزل روا نباشد كفر هم روا نباشد . از بهر آنكه كفر محل عداوت است و ايمان محل محبت ، و لكن هر چند كافر به كفر عدو خداوند است عز و جلّ ورا پديد نيامده است كه خداوند عدوى وى است . چون حال ملتبس است حكم وى نيز موقوف است ؛ يا بر كفر از اين جهان بيرون شود تا عداوت خداى مر ورا حقيقت گردد . يا كفر بر وى