و العافية ذكر عافيت و تندرستى ذكر است چرا كه نعمت است و منعم را بياورد مىآورد و ذكر الهيست مر بزرگان را . و الشّدّة ذكر و الرّخاء ذكر هر دو شدت و رخاء ذكرند زيرا كه هر دو بتقدير حقتعالى است پس بايد در هر دو حال خدا را ياد نمودن يا اينكه عافيت و شدت و رخاء همه از حق و دليل ياد اوست مر عبد راحتى شدت هم لطف است براى اولياء . و حقيقة الذّكر نسيان الحظّ و حقيقت ياد محبوب ، فراموش كردن حظ وجود و هستى ذكر است زير كه با وجود حق مذكور ، وجود فانى ذاكر شرك است . الباب التّاسع فى الغفلة و المشاهدة و المراقبة « نسيان الحظوظ من وجهين من غلبة الحقّ او غلبة الغفلة » يعنى فراموش كردن حظوظ با دو وجه است يا از غلبهء حق است يا از غلبهء غفلت . « فمن نسى حظّه لغلبة حقّه ردّه حقيقة الحقّ الى الذّكر » كسى كه حظ خود را از ياد برد از غلبهء حق ، برمىگرداند او را حقيقت حق بسوى حظ ذكر ، يعنى بسوى حظ ذكرى كه آن مشاهدهء مذكور است پس اين مسئله براى مجذوبان سالك است و منتهيان ، يا برمىگرداند بسوى التفات بخلق براى هدايت كه مشاهده كند و در اين وقت هميشه در ذكر است قوله و من نسى حظّه من غلبة غفلته ردّه حقيقة الغفلة الى نسيان حظّه مع اللّه كسى كه حظ خود را فراموش كند از غلبهء غفلت خودش ، برمىگرداند او را حقيقت غفلت بسوى نسيان حظّ خود با خداوند ، پس كسى كه از جذبهء الهى غفلت از حظوظ خود كرده و نسيان حظوظ نفس خود كرده است حقيقت غفلت او را بازمىگرداند ، بسوى نسيان حظ خود با خدا يعنى با اينكه محظوظ است از حق و با حق ولى ملتفت اين حظ خود نيست زيرا كه عقل و اختيار او محو در جذبه شده است و همچنين كس ارشاد را نشايد پس اين