عدم تفاوت حيات و مرگ در توسل اگر كسى بگويد : فريادخواهى از حضرت و شكايت به او و شفاعت و يارىطلبيدن از او و همهء مواردى كه در اين زمينه مطرح است ، فقط در زمان زندگى حضرت صحيح است و بعد از مرگ ايشان كفر است يا با كمى تسامح بگويد مشروع نيست يا جايز نمىباشد ، ما در جواب مىگوييم : اگر فريادخواهى و توسل در حيات پيامبر صلى الله عليه و آله صحيح باشد ، انبيا و بندگان مورد عنايت خداوند در قبور نيز زنده هستند و اگر فقيه دليلى بر صحت توسل و استغاثه به حضرت جز قياس اين امر با توسل و استغاثه در زمان حيات نداشته باشد ، برايش كافى است ، زيرا پيامبر زنده و به امور امت خويش عنايت و توجه دارد و با اجازهء خداوند در مسايل امت تصرف مىكند ، از مسايل آنها آگاه و صلوات مصلّين بر او عرضه مىشود و سلام امت با وجود كثرت به او مىرسد . و هركس آشنايى با عالم ارواح و خصوصيات آنها داشته باشد بالأخص ويژگىهايى كه خداوند براى روح‌هاى بلند قرار داده است ، قلبش با اين ايمان گشايش مىيابد چه رسد خصايص روح پيامبر صلى الله عليه و آله كه روح‌الأرواح و نورالأنوار است .