توسل به پيامبرمان مىكرديم و تو باران بر ما نازل مىكردى و امروز ما متوسل به عموى پيامبرمان شده‌ايم ، پس بارانت را بر ما نازل فرما . « زبير بن به كار » در « انساب » از طريق ديگرى اين قصه را به‌صورت مفصل‌تر آورده است كه خلاصهء آن چنين است : از عبداللَّه بن عمر ، نقل شده است كه : عمر بن خطاب در سال « رماده » « 1 » به عباس بن عبدالمطّلب توسل جست ، به ميان مردم رفت ، سخنرانى كرد و گفت : اى مردم ! نگاه رسول خدا به عباس ، نگاه پسر به پدر بود ؛ پس شما نيز به او اقتدا كنيد و عمويش را وسيله‌اى به درگاه خدا قرار دهيد ، پس اى عباس دست به دعا بردار . و از جمله دعاهايى كه عباس نمود ، چنين بود : خدايا هيچ بلايى جز به‌واسطهء گناه نازل نمىشود و جز به‌واسطهء توبه بر طرف نمىگردد ؛ اينك مردم به واسطه نسبت من با پيامبر صلى الله عليه و آله به من روى آورده‌اند و اين دستان گناهكار ماست كه به‌سوى تو بلند است و چهرهء نادم ماست كه رو به تو كرده است ، پس بر ما باران ببار و حرمت پيامبرت را درمورد عمويش حفظ فرما . پس باران مانند سيل بر آنها فروريخت ، زمين بارور شد و معيشت مردم برقرار گرديد .

--> ( 1 ) . از آن جهت آن سال را رماده گفته‌اند كه به‌سبب عدم بارش باران‌شن‌ها به آسمان برمىخواست .