است و همچنين توسل به غير آن حضرت پس از وفات حضرت - به دليل اجماع سكوتى صحابه و انكار نكردن آنها توسل‌عمر را به‌عباس عموى پيامبر صلى الله عليه و آله - ثابت مىگردد . اما از نظر بنده ، دليلى وجود ندارد كه توسل را اختصاص به پيامبر صلى الله عليه و آله بدهيم آن‌گونه كه شيخ « عزالدين بن عبدالسلام » آورده است ، بر اين ادعا دو دليل داريم : 1 - آن‌چه از اجماع صحابه بر توسل به غير پيامبر صلى الله عليه و آله ذكر شد . 2 - اين‌كه توسل به اهل فضل و علم ، درحقيقت توسل به اعمال صالح و برترى و فضل آنان است ؛ زيرا افضليت جز به عمل نمىباشد ؛ بنابراين اگر كسى بگويد خدايا من به‌واسطهء فلان‌عالم به تو توسل مىجويم ، به اعتبار مقام علمى عالم است و در صحيح مسلم و بخارى و كتب ديگر آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله از سه نفرى كه زير صخرهء بزرگى گرفتار شده بودند نقل نموده كه هريك از آنها به بزرگ‌ترين عملى كه انجام داده بود توسل جست و نجات يافت ؛ بنابراين اگر توسل به اعمال نيك جايز نباشد يا شرك محسوب شود وآن‌گونه كه‌متعصبانى مانند « ابن عبدالسلام » و پيروانش قائلند ، نبايد دعايشان اجابت شود و نبايد پيامبر بعد از نقل حكايت آنها سكوت كند . و بدين‌وسيله معلوم مىشود كه استدلال افرادى كه با استناد به آيات زير از توسل به انبيا و صالحين ممانعت