اين باب مسائلى - خصوصاً - در مورد پيامبر و خصوصيات منحصر به فرد ايشان وجود دارد كه حضرت را از ديگران متمايز و برتر قرار مىدهد . اين امور موجب گرديده‌كه برخى مردم كوته‌فكر كه تنگ‌نظر و ضعيف‌الرأى هستند سريعاً حكم به تكفير و خروج از دايرهء اسلام نسبت به افرادى نمايند به اين گمان ، كه آنها در بزرگداشت پيامبر او را به مقام اولوهيت رسانده و خلط بين مقام خالق و مقام مخلوق نموده‌اند كه البته ما از چنين امرى تبرّى مىجوييم . اما غلو به معنى ارزش‌گذارى افزون در محبت و اطاعت و وابستگى به رسول خدا پسنديده و مطلوب است همان‌گونه كه در حديث آمده : « لا تطروني كما أطرت النصارى ابن مريم » . « 1 » كه معنى آن اين است كه شدت وكثرت مدح و ثناى حضرت اگر به آن حد مذموم در روايت نرسد پسنديده است و اگر معنايى جز اين داشت بايد نهى از ستودن و مدح و ثنا به‌طور مطلق مىگرديد كه نادان‌ترين افراد مسلمين نيز به چنين امرى اعتقاد ندارد . خداوند تبارك و تعالى در قرآن به‌صورت‌هاى مختلف پيامبر را بزرگ داشته است و بر ماست كه كسى را كه خدا بزرگ داشته و امر به بزرگ‌داشت او نموده بزرگ شماريم .

--> ( 1 ) . ابن باز ، من احاديث الشيعة والسنه وسيرتهم . . . ، ج 5 ، ص 345 ؛ مرا بدان‌سان كه نصارا فرزند مريم را ستودند مدح نكنيد ( در حدّ خدايى يا پسر خدايى قراردادن . ) .