در دورهء مذكور ، مهار گرديد و از سوى قاطبهء مذاهب اسلامى مورد طرد و انكار قرار گرفت و نتوانست هيچگونه جايگاه مورد توجهى در ميان مسلمانان به خود اختصاص دهد . تا اينكه در قرون اخير ، افكار نشأت گرفته از اين ديدگاه انحرافى ، در فردى به نام محمّد بن عبدالوهاب با حمايت‌هاى استعمارگران خارجى ، توان توسعه و تحكّم در مناطقى از حجاز و نجد را يافت و با وجود مخالفت بسيارى از علما و بزرگان سرزمين‌هاى مختلف اسلامى ، با قدرت قاهره و نقشه‌هاى خارجى تلاش در گسترش اين اعتقادات و افكار نمود و با در اختيار گرفتن اراضى مقدس و شريان‌هاى فكرى جهان اسلام و بهره‌مندى از منابع مالى مسلمين تلاش نمود برداشت‌هاى خويش را از روايات و سنت‌هاى نبوى به نام اسلام و با ادعاى تنها ديدگاه صحيح ، از سنت ارائه كند و مراكز و مدارس بزرگى را در سراسر دنياى اسلام براى ترويج اين افكار تأسيس نمايد و با طرح برداشت‌هاى « محمّد بن عبدالوهاب » به عنوان اسلام حقيقى و توحيد ناب ، پيروان سنّى و شيعه ( مذاهب خمسه ) را كه تن به آراى بدعت آلود آنان نمىدادند به شرك و كفر متّهم نمايند . اين فرقه توانست با شيوهء مذكور و با استبداد سياسى و دينى ، سالها بر مسلمانان تسلط يابد ، در حالى كه اين تسلّط