كرد « 1 » ، پس اگر اين مصنّف انبيا را از مانند اين تهمت مسلّم داشتى و زبان فتّان « 2 » در حقّ رسولان خداى تعالى بخطا نجنبانيدى اوليتر بودى از آنكه بر ايشان درود و ثنا بدروغ فرستادى ، و بر مسلمانان تلبيس بكردى ، و اگر درين دعاوى تقيّه و انكار كند از خوف شمشير سلطان بود كه كتابى بزرگ كه آن را « زلّة الانبياء » خوانند ابو الفضائل مشّاط كرده است ردّ بر كتاب « تنزيه الأنبياء » « 3 » كه سيّد علم الهدى مرتضى كرده است قدّس اللّه روحه تا معلوم و مصوّر « 4 » شود ، و بقيامت ندانم كه بهره از شفاعت انبيا آن را باشد كه كتابش تنزيه الأنبياء باشد يا آن را باشد كه تصنيفش زلّة الأنبياء باشد ، پس يا دست ازين دعاوى بىحجّت ببايد داشتن و انبيا را معصوم مىگفتن ؛ مرحبا بالوفاق ، و اگر نه درود بدروغ در باقى نهادن « 5 » . امّا جواب آنكه بعد از اين گفته است : « خاصّه بر محمّد مصطفى عليه السّلام » حساب بدست خواجه است تا وقتى مىگويد : سيّد اوّلين و آخرين را دل از شكم برگرفتند و از كفر و شبهت بشستند ، و گاهى گويد : بر زن زيد حارثه عاشق شد ، تا در اوّل كافر باشد و در آخر عاشق ، و جحود و انكار چگونه تواند كرد در مانند اين دعاوى كه علماى طوايف اسلام را از مذهب بد مجبّران مصوّر است . آنگه خواجه چنين پيغامبر را بصلوات مخصوص ميگرداند و واى بر چنين مذهب بد اگر « 6 » سلطان عالم و امير « 7 » بداند . امّا ثنا بر خلفا ؛ بر آن انكارى نيست بزرگان دين‌اند « 8 » از مهاجر و انصار و السّابقون الاوّلون من المهاجرين و الأنصار و الّذين اتّبعوهم باحسان رضي اللّه عنهم « 9 »

--> ( 1 ) - براى تحقيق در مضمون اين عبارت رجوع شود بتعليقهء 9 . ( 2 ) - م ب ث : « و بر زبان رفتگان » و فتان بفتح فاء و تشديد تاء بر وزن شدّاد بمعنى فتنه‌انگيز است . ( 3 ) - « تنزيه الانبياء » كتاب بسيار معروفى است كه علم الهدى ( ره ) در تنزيه انبياء عليهم السلام از امثال اين نسبتها كه در متن از مجبران نقل شده تصنيف كرده است و به حمد اللّه طبع و نشر شده و در دسترس طالبان آن قرار گرفته است . ( 4 ) - « مصوّر » بمعنى « معلوم » است و براى تحقيق آن رجوع شود بتعليقهء 10 . ( 5 ) - در آنندراج گفته : « در باقى شدن موقوف شدن ، و در باقى داشتن موقوف داشتن ( تا آخر كلام او ) » . ( 6 ) - ب ث م : « كه اگر » . ( 7 ) - م : « سلطانان عالم و اميران » ح : « سلطانان و اميران » س : « سلطان و اميران » . ( 8 ) - ب س م ح : « بزرگان‌اند » ث : « بزرگان عزيزاند » . ( 9 ) - از آيهء 100 سورهء مباركهء توبه .