من كيدهم ، انّه العلىّ العظيم الجواد الكريم ، و أستغفر اللّه العظيم من الخطايا « 1 » و الزّلل فى القول و العمل ، انّه قريب مجيب و صلّى اللّه على محمّد و آله خاتم أنبيائه و خير - خلق اللّه ، و على آله و أصحابه . كتبت و فرغت من هذا فى المحرّم « 2 » سنة خمس و خمسين و خمسمائة » . اما جواب اين فصل آخرين « 3 » اينست كه : شبهتى نيست كه خمر در عهد جملهء انبيا حرام بوده است و هرگز روا نباشد كه حلال باشد كه مزيل عقل و نقصان كنندهء شرع است ، و در آنكه همهء صحابه هم كردند و هم خوردند ؛ شبهتى و خلافى نيست ، و اتّفاق فضلا و عقلاست كه خمر خورده چون زاهد نباشد ، و بت‌پرست چون مؤمن نباشد ، و گر « 4 » حمزه و جعفر و عقيل و عبّاس - رضى اللّه عنهم - خوردند و بت را سجده كردند لاجرم امامت را نشايند كه هركس كه خمر « 5 » خورده باشد يا بت سجده كرده باشد وقتى كه ازينها توبه كند نبوّت و امامت « 6 » را نشايد امّا مؤمن مخلص تائب باشد « 7 » پس امام بعد از مصطفى على باشد نه بو بكر « 8 » و نه عمر و نه عثمان و نه عبّاس و نه عقيل و نه جعفر ازين وجوه كه بيان كرده شد . وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ كه ما را توفيق داد و عمر « 9 » و تمكين تا جواب اين خارجى ناصبى برين وجه كه مؤمنان شرق و غرب خوانند تا بقيامت ؛ داده شد ، و شبهات و دعاوى مجبّران همه باطل و مضمحلّ كرده آمد ، و از بارى تعالى خواسته مىآيد كه اگر خللى يا زللى يا سهوى در قول و قلم آمده باشد ما را عفو كند كه هرتعصّب « 10 » و سخنان سخت كه نوشته آمد بر سبيل جواب بود نه بر سبيل ابتدا . و در جمع اين نقض « 11 » تقرّب بخداى تعالى كرديم و بمصطفى و مرتضى و بهمهء ائمّهء هدى « 12 » ؛ تا روز قيامت از رحمت او و شفاعت ايشان بىنصيب نباشيم . و مؤمنانى

--> ( 1 ) - كذا در نسخ و الظاهر : « الخطاء » . ( 2 ) - م ب ن : « النجف » . ( 3 ) - ن : « آخر » . ( 4 ) - ح : « اگر » . ( 5 ) - م ح : « كه هركس خمر » ن : « كه هركه خمر » . ( 6 ) - م : « امامت و نبوت » . ( 7 ) - ح : « توبه‌اش قبول است اما نبوت و امامت را نشايد » . ( 8 ) - م ن ح : « نه ابو بكر » . ( 9 ) - ح : « كه ما را عمر داد و توفيق » . ( 10 ) - م : « كه بر تعصب » . ( 11 ) - م ب ح : « نقص » ( بصاد مهمله ) . ( 12 ) - م : « و همهء ائمهء هدى » ن ح : « و ائمهء هدى » .