و پوشيده نيست كه عماد الدّين حسن سادات و شيعت را چگونه مكرّم و محترم داشتى و بدعوى بىمعنى مرد عاقل التفات نكند « 1 » وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ . آنگه گفته است : « فضيحت چهل و دوم - رافضى بر مصلّى نماز « 2 » ركوئين و پشمين و پوستين « 3 » نماز نكند مخالفت صالحان امّت را « 4 » ، و لوحكى يا شانه‌اى بنهد و بر آن سجده كند مشابهت بت‌پرستانرا ، و گر نماز گاه پليد باشد روا دارند مگر جاى پيشانى » . اما جواب آنست كه بلى مذهب « 5 » شيعه اينست كه بر ركو « 6 » و پشم و پوست سجده روا نباشد كردن ، و اجماع اماميّه است و اجماع ايشان حجّت است بدلالت قول مقطوع على عصمته كه داخل است در اقوال ايشان ، و اجماع غير اماميّه را نيست اين معنى ، و طريقهء احتياط و برائت ذمّت در آنست كه بر سنگ و گل و چوب و حصير و بوريا كنند كه بمذهب همهء فقها رواست ؛ و ذمّت برىء و عمل مرضىّ ، و حديث لوحك و شانه « 7 » ؛ چوبست ؛ و بمذهب همهء فقها برين دو جنس « 8 » سجده شايد كردن . « و حديث مشابهت ببت‌پرستان » خاكش بر سر كه چنين قياس كند بت‌پرست بر بت سجده نكند روى ببت آرد و سجده كند ، و شيعت سجده بر لوح و شانه كنند اين بدان كى ماند ؟ ! ببت‌پرستان مشابهت آن دارد كه اوّلا گويد : خدايرا بديدهء سر ببينم چنان كه بت‌پرستان بت را بينند ، و نه قديم اثبات كنند ، و چون از يكى درگذشت بت‌پرستى باشد نه خداىپرستى . و حديث آنكه « سجده‌گاه پاك گويند » مذهب چنانست كه بايد كه همهء

--> ( 1 ) - ح د باضافهء « و اگر حقيقت ظاهر شود كه قاضى حسن استرابادى شيعه را بشهادت قبول نكردى مگر اقتدا بعمر خطاب كرده باشد كه در دعوى فدك فاطمهء زهرا گواهى على مرتضى و حسن و حسين قبول نكرد غرامت هردو موضع بر حاكم باشد » . ( 2 ) - مراد از « مصلى نماز » سجده‌گاه است . ( 3 ) - كلمهء « پوستين » فقط در دو نسخهء ح د است ليكن از ملاحظهء جواب مصنف ( ره ) برمىآيد كه عبارت اين دو نسخه درست است و اين كلمه در كلام مؤلف « بعض فضايح الروافض » بوده است . ( 4 ) - « را » در نسخ ع م ب ن نيست . ( 5 ) - ع : « بمذهب » . ( 6 ) - در برهان گفته : « ركو بكسر اوّل و ضم ثانى و سكون واو مجهول كرباس و لته و جامهء كهنهء سوده و از هم رفته باشد و چادر شب يكلخت را نيز گويند و بضمّ اوّل هم درست است » . ( 7 ) - « و حديث لوحك و شانه چوبست » در هرچهار نسخهء « ع م ب ن » هست ليكن در « ح ، د » نيست و بايد باشد بقرينهء وجود ذيل كلام . ( 8 ) - ح د : « بر اين دو جنس شانه و لوح » .