أتى بهدى مثل الّذى أتيا به * فكلّ بامر اللّه يهدى و يعصم و انّكم تتلونه فى كتابكم * بصدق حديث لا حديث التّرجّم فلا تجعلوا للّه ندّا و اسلموا * فانّ طريق الحقّ ليس بمظلم مگر از علامات « 1 » كفر بو طالب بنزديك خواجه يكى اين باشد . پنجم - روزى در حال حيات و رياست و حرمت خويش در حضور جمهور قريش فرزندان خويش را مىگويد : انّ عليّا و جعفرا ثقتى * عند ملمّ الزّمان و الكرب و اللّه لا أخذل النّبىّ و لا * يخذله من بنىّ ذو حسب لا تخذلا و انصرا ابن عمّكما * أخى لامّى من بينهم و ابى مگر از علامات كفر بو طالب بنزديك خواجهء مجبّر يكى اين باشد . ششم - بس معروفست كه در حالت آنكه براهين و اظهار معجزات نبوّت محمّدى متواتر مىشد بو طالب از آن خرّمى در حضور كبراء مكّه اين كلمات مىگويد در حقّ سيّد عليه السّلام و الصّلوة : و أبيض يستسقى الغمام بوجهه * ربيع اليتامى عصمة للارامل يطوف به الهلّاك من آل هاشم * فهم عنده فى عصمة و فواضل مگر يكى از علامات كفر بو طالب بنزديك خواجهء سنّى اين باشد . هفتم - از آفتاب معروفتر است كه در حالت نزع كه بو طالب بجوار خداى مىرفت وصايتش « 2 » اين بوده است كه « 3 » در حضور قريش و بنى هاشم انشا كرده است : اوصى بنصر النّبىّ الخير مشهده * عليّا ابنى و شيخ القوم عبّاسا تا آخر اين ابيات كه در اوّل كتاب ياد كرده‌ايم بجاى حاجت « 4 » پس مگر از علامات كفر بو طالب يكى اين باشد بنزديك خواجهء انتقالى . هشتم - اتّفاق همهء مسلمانانست كه تا بو طالب در قيد حيات بود سيّد را از

--> ( 1 ) - ع : « از علامت » . ( 2 ) - ح : « وصيتش » . ( 3 ) - « كه » فقط در ح . ( 4 ) - رجوع شود بص 47 .