نوشته است ، از جمله در حاشيهء صفحهء 601 و 602 چنين مىنويسد : « و از جملهء مواردى كه از ملاحظهء آنها برمىآيد كه نسخ « ع ، م ، ب ، ن » يكسان هستند و از يك منشأ و مأخذ برداشته شده‌اند يكى اين مورد است . و گمان ميرود كه نسخهء « ع » اصل و مأخذ سه نسخهء ديگر باشد و اللّه العالم بحقيقة الحال » . نسخهء « ث » نيز تحت همين حكم قرار مىگيرد ، و چون حدود يك ربع كتاب از آخر آن ساقط است ( يعنى از ص 510 تا آخر كتاب را ندارد ) در صفحهء 602 پدرم فقط دربارهء آن چهار نسخه اظهارنظر نموده است ، و الا نظر فوق عينا بر نسخهء « ث » نيز صادق است . از سوى ديگر اگر بخواهيم نسخه‌ها را دقيق‌تر مورد تأمل قرار دهيم آنها را به سه رده مىتوانيم تقسيم نمائيم : 1 - نسخه‌هاى ح ، س ، د . 2 - نسخه‌هاى ب ، م ، ن . 3 - نسخه‌هاى ع ، ث . در مورد گروه اول قبلا سخن گفته‌ايم . در مورد اتحاد نسخه‌هاى گروه دوم نظرى به حواشى صفحات 545 تا آخر كتاب كافى است تا مطلب را بروشنى ثابت نمايد . و براى اتحاد دو نسخهء « ع ، ث » براى نمونه بصفحات 362 ، 368 ، 369 ، 392 ، 395 ، 396 ، 399 و 453 رجوع فرمائيد . 8 - نسخهء ع ( نسخهء عتيق ) - قديم‌ترين و صحيح‌ترين و مضبوطترين نسخ هشتگانه‌اى كه اساس تصحيح كتاب نقض است همين نسخهء ع مىباشد . اين نسخه متعلّق به كتابخانهء مجلس شوراى ملى است . و به جهت قدمت نسخه آن را با كلمهء « عتيق » وصف نموديم و رمز « ع » اشاره به همين كلمه است . رئيس دانشمند كتابخانهء مجلس شوراى ملى آقاى عبد الحسين حائرى در معرّفى اين نسخه چنين نوشته‌اند « 1 » :

--> ( 1 ) - اين نسخه جزو آن قسمت از فهرستهاى كتابخانه است كه هنوز بچاپ نرسيده ولى بر حسب خواهش اين جانب از آقاى حائرى ايشان مطالب فوق را در معرفى نسخه براى من نوشتند كه سپاسگزارم .