توحيد و عدل باشند ، و حوالت همهء ضلالت از كفر و فساد و معاصى بفعل و ارادت و مشيّت خداى گويند ، و موجب در معرفت خداى تعالى قول انبيا دانند ، و محمّد را سينه شكافته گويند ، و على را قتّال و مسلمان‌كش و حسود دانند و خوانند ؛ چنان كه مصنّف در مواضع اين كتاب اجرا كرده است ، و انبيا را نامعصوم شناسند ، و جزا بر عمل ؛ باطل دانند ، اينها را بدوزخ برند و ايشان را نبرند تا برين وجه حساب مىكند تا مقصود حاصل شود ، پس بقمى و آوى و ساوى و قاشى و اصفاهانى تعلّق ندارد ، نجات قيامت بايمان درست و به عمل « 1 » صالح باشد ، و گناه مؤمن عاصى « 2 » خود معروف است كه يا بتوبه ، يا بشفاعت انبيا ، يا بتفضّل خود بيامرزد بارى تعالى « 3 » ، و گرنه به قدر معصيت عقاب بفرمايد و با بهشت « 4 » فرستد كه مؤمن خالد « 5 » در عقوبت دوزخ بنماند « 6 » ؛ خلاف مذهب أهل وعيد ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ . آنگه گفته است : « و گويند : شرع موقوف است بقائم ؛ و او مفترض الطّاعه است ، و على نصّ بود و شريك رسول بود همچون هارون كه شريك موسى بود » . اما جواب اين كلمات از سر علم و انصاف و ديانت فهم بايد كردن تا هيچ شبهتى بنماند « 6 » اوّلا در فصول گذشته برفت مستقصى كه شريعت موقوف نيست بر ظهور قائم كه او امام است نه پيغمبر است ، و نه صاحب كتاب و شريعت است ؛ و لا نبىّ بعد المصطفى بدلالت قوله تعالى : وَ لكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ « 8 » . اما آنچه گفته است بدروغ كه : « على را شريك مصطفى گويند » حاشا كه آن مذهب شيعه نيست بلكه گويند : او شاگرد مصطفى و وصىّ او و خليفهء او بعد از اوست « 9 » ، و رسول را در رسالت شريك اثبات كردن كفر است با آنكه دگر انبيا را

--> ( 1 ) - م ب ح د : « و عمل » . ( 2 ) - ح د : « و گناه چون من عاصى » . ( 3 ) - ع : « بتفضل خداى بيامرزد بارى تعالى » ث : « بتفضل خداى تعالى بيامرزد بارى تعالى » م ب : « بتفضل خداى تعالى بيامرزد » ح د : « يا بتفضل خداى آمرزيده شود » و تصحيح متن نزديكتر بصواب است . ( 4 ) - ح د : « و ببهشت » . ( 5 ) - ح : « مؤمن خالص خالد » د : « مؤمن خالص » . ( 6 ) - م ح د : « نماند » . ( 8 ) - از آيهء 40 سورهء مباركهء احزاب . ( 9 ) - متن مطابق دو نسخهء « ح د » است و عبارت نسخ ع ث ب م چنين است : « اما آنچه گفته است بدروغ كه على شريك مصطفى است و وصىّ او و خليفهء او بعد از رسول » .