وى واجب است ، و رسول مقتداست و على و غيرعلى مقتدى ، و صاحب كتاب و شريعت و معراج و نبوّت مصطفى است كه أفضل الأنبيا است . پس بدين شرح شبهتى بنماند كه امام را درجهء نبوّت نباشد . و درين « 1 » شبهتى نيست كه شيعت امامت و رياست عقلا واجب دانند ، و امام را در همه روزگارى معصوم و منصوص و مقطوع على عصمته گويند ، و اگر طاعت ائمّه بر امّت واجب دانند اقتدا درين مسأله بعقل و قرآن كرده‌اند ، امّا عقل ؛ وجوب رياست بعلّت جواز خطا ، و اخذ معالم شريعت ، و نفى علّت حاجت ، و اثبات عصمت و نصوصيّت ، و در معالم أعلم النّاس بعد رسول اللّه ، امّا فرض طاعت ؛ اقتدا بقرآنست آنجا كه بارى تعالى گفت : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ « 2 » ، پس امامت را اين درجت و فضيلت نهند كه بيان كرده شد بىشبهتى و تقيّتى ، و هركس را كه خلاف اين داند ضالّ و هالك دانند بىشبهت و تقيّت ، تا از جعفر صادق عليه السّلام روايت كرده‌اند كه گفت « 3 » : سواء [ على ] من خالف هذا الأمر يعنى الامامة صلّى ام زنا ، معنى آنست كه راست آنست « 4 » كه هر كه خلاف امامت ما كند آنكه نماز كند و آنكه زنا كند ، و خواجه الحسن بن جعفر اين معنى را از قول صادق عليه السّلام بنظم آورده است برين وجه :

--> ( 1 ) - ع ث ح د : « و در آن » . ( 2 ) - صدر آيهء 59 سورهء مباركهء نساء و براى استدلال شيعه با اين آيه بر امامت دوازده امام رجوع شود بتفاسير شيعه . ( 3 ) - براى تحقيق در اين حديث رجوع شود بتعليقهء 105 . ( 4 ) - ح : « راست است » د : « برابر است » و مراد آنست كه برابر و يكسان است ، و تحقيق اين معنى و حسن تعبير مصنف ( ره ) در اين مورد ضمن بحث از حديث خواهد شد ان شاء اللّه تعالى . قاضى شوشترى ( ره ) در مجلس پنجم از مجالس المؤمنين بعد از ترجمهء « خواجه جعفر بن محمد بن موسى بن جعفر ابو محمد دوريستى رازى » گفته ( ج 1 چاپ اسلاميه ؛ ص 482 ) : « الخواجه حسن بن جعفر دوريستى خلف صدق شيخ جعفر مذكور ، و در تحلى بفنون فضل و كمال مشهور است گاهى به گفتن شعر ميل مىفرمود و اين قطعه از جملهء اشعار لطافت شعار اوست « بغض الوصى علامة معروفة ( تا آخر دو بيت ) » و اين مضمون كلام هدايت انجام امام جعفر صادق عليه السلام است كه : سواء لمن خالف هذا الامر صلى او زنا يعنى برابر است مر آنكس را كه خلاف امر امامت ما كند آنكه نماز كند يا آنكه زنا كند » .