كلها من نسخة عتيقة صحيحة به خط الشيخ منصور بن الحسن « 1 » الابى و هو نقلها من خط - الشيخ الجليل محمد بن الحسن القمى و كان تاريخ كتابتها سنة أربع و سبعين و ثلاثمائة و ذكر أنه أخذ الاصول المذكورة من خط الشيخ الاجل هارون بن موسى التلعكبرى و هذه النسخة كانت عند العلامة المجلسى ( ره ) كما صرح به فى اول البحار و منها انتشرت النسخ و فى اول جملة منها و آخرها بذكر صورة النقل المذكور » و اين مجموعه مشتمل بر چهارده اصل از اصول شيعه بوده كه همهء آنها بنص اين عبارت و عبارت مجلسى ( ره ) به خط أبى سعد منصور بن الحسين آبى بوده است و طالب اسامى اصول مذكوره بنسخهء مطبوعهء آنها يا به بحار يا مستدرك رجوع نمايد . منتجب الدين ( ره ) نام اين بزرگوار را در فهرست اسامى علماء شيعه در حرف ميم چنين ياد كرده است : « الوزير السعيد ذو المعالى زين الكفاة ابو سعد منصور بن الحسين الابى فاضل عالم فقيه و له نظم حسن قرأ على شيخنا الموفق ابى جعفر الطوسى و روى عنه الشيخ المفيد عبد الرحمن النيسابورى » . باخرزى در دمية القصر تحت عنوان « القسم الرابع فى شعراء الرى و الجبال و اصفهان و فارس و كرمان » گفته ( ص 95 نسخهء چاپى ) : الوزير ابو سعد الابى كأن أنواع الفضل كانت غائبة عن الدنيا فأتت « 2 » به الى آبة ؛ و ناهيك به من ليث سكن تلك الغابة ؛ و له فى رسائله قلائد نثر جلاها الصيقلون فأخلصوها خفافا كلها تبقى باثر ؛ و فى قصائده شعر تسير بارخاء السرحان و تقريب التتفل « 3 » ؛ و كأنها « نسيم الصباء جاءت بريا القر نفل » « 4 » ، و هو فى جاهه بدرجة يهم بالازراء على من كان فى عصره من الوزراء ؛ أنشدنى الاديب سليمان له : ( آنگاه هفت بيت نقل كرده و ترجمه را بپايان رسانيده است ) نگارنده گويد : چنان كه ملاحظه مىشود بطور وضوح از اين كلام برمىآيد كه اين ترجمهء حال در زمان حيات ابو سعد مزبور نوشته شده است و بدين جهت تاريخ وفات در آن ذكر نشده است چنان كه ترجمهء مذكوره در تتمة اليتيمهء ثعالبى نيز در حال حيات صاحب ترجمه نوشته شده است و به همين جهت تاريخ وفات ندارد . تنبيه بر سه امر در اينجا ضرور است و آن اين است : 1 - آنكه حاجى خليفه در كشف الظنون نسبت بابو سعد آبى گفته : « المتوفى

--> ( 1 ) كذا فى البحار و وجه آن عن قريب ذكر مىشود ان شاء اللّه تعالى . ( 2 ) كذا و ظاهر آنست كه بقرينهء « آبه » « فآبت » از « آب يئوب » باشد . ( 3 ) مأخوذ از لاميهء امرئ القيس است كه گفته : « له أيطلا ظبى و ساقا نعامة * و ارخاء سرحان و تقريب تتفل » ( 4 ) عجز بيتى از ابيات لاميهء امرئ القيس و صدر آن اينست : « اذا التفتت نحوى تضوع ريحها » .