موجود نبود وجود او در زمان پيش كافى نتواند بود ، چه ثبوت مقدمه بر اين تقدير ممكن نبود مگر به طريق تواتر و حصول تواتر مقدور كسى نتواند بود ، بلكه اگر تواتر اتفاق افتد مقدمه ثابت شود و الّا طريقى ديگر بر ثبوت وى نتواند بود . پس اين قسم كلام ، اعنى تحصيل معارف به دليلى كه منتهى شود به گفتهء معصوم ، كلام مؤدى به صواب باشد و مشارك بود با طريقهء حكمت در افادهء يقين و فرق همين باشد كه طريقهء حكمت افادهء يقين تفصيلى كند و اين طريقه افادهء يقين اجمالى . و اين طريقهء قدماء متكلمين اماميّه است ، مثل هشام بن الحكم و نظراى وى . و در احاديث ائمّهء معصومين - صلوات اللّه عليهم اجمعين - ثابت شده كه كلامى كه مأخوذ از ما باشد ممدوح است ، و غير آن مذموم « 1 » و مراد همين كلام است كه بيان كرده شد . تمام شد مطالب مقدمه و بعد از اين شروع در مقاصد رساله كرده شود بتوفيق اللّه تعالى و مذكور شد كه در آن سه مقاله است .

--> ( 1 ) بحار الانوار ج 2 ص 94 حديث 31 و 32 .