اما وجوب عصمت بيانش آن است كه مراد ما از عصمت در امام نيست ، مگر عدالت . ليكن عدالت شخصى هرگاه منصوص عليه به امامت و خلافت باشد محقق و ثابت باشد ، و واجب باشد بقاى او بر حكم عدالت و روا نبود خروج وى از مقتضاى آن ، و عدالت غير منصوص عليه چنين نبود ، پس في الحقيقه عصمت نباشد ، مگر تأكّد عدالت و وجوب بقا بر حكم آن . و اما وجوب افضليّت امام كه اجماعى علماى ماست ، بنابر آن است كه چون ثابت شد منصوص عليه بودن امام و ترجيح مفضول بر فاضل عقلا قبيح است و ممتنع الصدور از حكيم . پس واجب باشد افضليّت امام . بلى اگر نصّ بر امام واجب نمىبود و امامت به اختيار امت ثابت مىشد ، ترجيح مفضول از امت ممتنع نمىبود . و افضليّت امام ثابت نمىشد ، ليكن چون ثابت شد وجوب نص واجب باشد ثبوت افضليّت .