شياطين نيز رفتند كه استراق سمع كنند و از ملائكه چيزى معلوم نمايند ، كه ناگاه همه ممنوع شدند به رجم شهاب . يهودى گفت : عيسى ، ابراء اكمه و ابرص مىنمود . حضرت امير - عليه السلام - فرمود : كه از پيغمبر ما نيز ابراى ذوى العاهات صادر شد ، روزى از حال مردى از اصحاب خود سؤال كرد ، گفتند : يا رسول اللّه از شدّت آفت و عاهت مانند جوجه مرغى شده كه پر در نياورده باشد . حضرت به عيادت او توجّه فرمود گفت : تو در حال صحّت به چه دعا مداومت مىكردى ؟ آن مرد گفت : كه هميشه مىگفتم : « يا ربّ أيّما عقوبة معاقبى بها في الآخرة فعجّلها لي في الدّنيا » . يعنى خدايا هر عقوبتى كه در آخرت مرا خواهى كرد ، در دنيا تعجيل آن كن ، تا در آخرت آسوده باشم . حضرت فرمود : چرا نگفتى : « اللّهمّ آتنا في الدّنيا حسنة و في الآخرة حسنة » يعنى بار خدايا در دنيا و آخرت با من احسان و نيكوئى كن . آن مرد اين كلمات بر زبان راند فى الحال شفا يافت . « فقام صحيحا و خرج معنا » . و نيز روزى مردى از جهنيّه نزد آن حضرت آمد كه اكثر اعضاى او از مرض جذام ريخته بود ، حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم قدحى از آب برداشته آب دهن مبارك خود در آن افكند فرمود : كه جسد خود را به اين آب مسح نمايد ، في الحال شفا يافته ، به نوعى « 1 » كه هيچ از اثر جذام با وى نماند . و نيز ابرصى نزد آن حضرت آمد ، حضرت آب دهن مبارك خود به وى « 2 » افشاند ، آن مرد برنخاست از پيش او ؛ مگر صحيح و سالم . و نيز روزى زنى آمد و گفت : يا رسول اللّه پسرم مشرف بر « 3 » موت شده و هر چند طعام به او عرض مىكنم از كثرت تثاؤب قدرت بر تناول ندارد . حضرت به نزد او آمده گفت : « جانب يا عدوّ اللّه من ولي اللّه » يعنى اى دشمن خدا ، دور شو از دوست خدا ؛ فقام صحيحا . و قتادة بن ربعى

--> ( 1 ) ب : چنان كه . ( 2 ) ب : بر او . ( 3 ) الف : به .