و حكما جهتى را كه بدان جهت نفس ناطقه مهيّاى ادراك معقولات باشد قوّت نظريّه و عقل نظرى گويند ؛ و جهتى را كه بدان جهت مهيّاى عمل بر وفق خير باشد قوت عمليّه و عقل عملى نام نهند . و وضع حكمت به جهت تكميل اين دو قوّت است . آنچه به او تكميل قوّت نظرى حاصل شود حكمت نظرى ، و آنچه به او تكميل قوّت عملى به عمل آيد حكمت عملى خوانند . و ايمان در شرع عبارت از كمال قوّت نظرى ، و عمل صالح عبارت از كمال قوّت عملى باشد ، و عرف حكمت و شرع در اين معنى نيز مطابق « 1 » شوند .

--> ( 1 ) ب : متّفق .