ذنبه و يستغفر اللّه منه و يتوب ثمّ لا يقبل اللّه توبته 260 الى آخره : اگر عود كرد به سوى گناه بعد از توبه و استغفار و باز توبه كرد . فرمود آيا اعتقاد دارى كه بنده مؤمن از گناه پشيمان شود و استغفار نمايد و توبه كند پس قبول نكند خدا توبه او را ؟ اين هرگز نمىشود . بلى اگر گناه به جائى رسد كه دين و طبع گردد و به خيال توبه نيفتد ، يا به جائى رسد كه جاى عذر در پيش عقلاء نماند بلكه قبول عذر او قبيح گردد ، چون قتل نبى ( ص ) يا امام العياذ باللّه ، ظاهر است كه از محل كلام نيست . و از همين سرّ بفهم كه چگونه برآوردن حاجت بر خدا بلكه بر هر قادرى واجب است به وجوب عقلى به شرطى كه حقيقتا به اميد تمام آمده باشى نه آن كه گوئى شد شد ، نشد نشد . و به شرطى كه اميد خود را از غير او هم بريده باشى . و الّا ظاهر است كه او را كريم ندانسته‌اى كه به اميد تمام نيامده‌اى و از براى او همسر بلكه برتر تراشيده‌اى كه به غير او هم اميد دارى . پس البته مسئول را بد آيد و تو را بر او حقى نيست . بلكه فى الحقيقه سائل نيستى . و به همين دليل فهميدى كه بر خدا و بر هر قادرى واجب است به وجوب عقلى كه چون از شرّ ذى شرّى پناه به او برى تو را پناه دهد ؛ باز به همين شرايط . بلى اگر اجابت تو به تو ضرر داشته باشد و با اين دو شرط خدا بر نياورد ، لازم است كه بر نياورد و لكن در آخرت به اضعاف مىدهد . البته اگر زهر خواهى ، لازم است كه به تو ندهند . پس اى عزيز بعد از اين درست از خدا حاجت بخواه و از شرّ خود و ديگران درست پناه به خدا ببر و به اعتقاد كامل مطمئن باش كه خدا ترك واجب نمىكند و هم بر ما است كه بسيار اميدوار باشيم به خدا در روز درماندگى عقبات و قيامت ، كه همه سر خجالت به زير افكنده‌ايم و به غير او اميد به كسى نداريم . پس بفهم معنى آن احاديث سعهء شفاعت شافعان و كرم و رحمت خدا در قيامت . خلاصه هر صفتى كه پسنديدهء عقلا است يا پسنديده شرع و دين است يا شيوهء انبياء سيّما محمد و آل محمد ( ص ) بوده ، از عفو و تجاوز و گذشت و چشم پوشيدن و كرم و رحمت و احسان در مقابل بدى و وصل و نزديكى كردن در مقابل دورى وصله در مقابل مذمت و مسامحه در حساب و هكذا ، بدان كه خدا داراى او است با زيادتى غير متناهى در كمّ و شدّت غير متناهى در كيف ؛ و تا آنجا كه دامن رحمت خدا كشيده و آب اين دريا رسيده ، غضب خدا هيچ راهى ندارد . و خيلى شقاوت و بعد و دورى مىخواهد كه