( 284 ) . روشن است كه مؤلّف در نگارش اين عبارات ، به ايران معاصر خويش نظر داشته است . ( 285 ) . مجلسى ، بحار ، كتاب الفتن و المحن ، باب ما اظهر عمر و ابا بكر من النّدامة على غصب الخلافة ، طبع كمپانى ، ج 8 ، ص 222 . ( 286 ) . محدث قمى ، مفاتيح الجنان ، زيارت عاشورا : پروردگارا لعن و نفرين مرا مخصوص گردان به نخستين ظالم ( به حقّ محمّد و آل محمّد ( ص ) و نخست در حقّ اولين ظالم و آنگاه در حقّ دوّمين و سوّمين و چهارمين . خداوندا در مرتبهء پنجم يزيد فرزند معاويه را ملعون ساز . ( 287 ) . و دشمنان پيامبرمان و اهل بيتش كه امامان و شفيعان ما مىباشند را لعنتى شديد و عذابى دردناك بنما . ( 288 ) . ( 289 ) . هر چيزى اهلى دارد ، پس آن را براى اهلش بگذاريد . ( 290 ) . مجلسى ، بحار ، تاريخ الامام الثانى عشر ، باب فضل انتظار الفرج ، حديث 48 و باب يوم خروجه و ما يحدث عنده ، حديث 68 ، ج 52 ، ص 139 و 303 . ( 291 ) . پس تشبيه را ، كه جانم فداى گوينده آن باد ، بفهم . [ چنين نتيجه‌گيرى از اين گونه احاديث قابل تأمل است زيرا در صورتى كه احاديث و رواياتى كه حاكى از عدم توفيق مبارزات دوران غيبت است حمل بر تقيّه نشده و از نظر اعتبار سند نيز با آيات و روايات ابواب امر به معروف و نهى از منكر و جهاد همطراز باشد ، جمع بين آنها ناممكن به نظر نمىرسد . چنان كه در واقعهء عاشوراء علىرغم اينكه امام حسين عليه السلام قبل از سفر به كربلا قطعا از پايان كار ، يعنى شكست ظاهرى و شهادت خود و يارانش و اسارت خاندانش ، آگاه بوده و خبر دادند امّا اين امر سبب نشد كه آن حضرت رفتن به كربلا و ايستادگى در برابر سپاه يزيد ستمگر و بىدين را تكليف ندانند و از آن سرباززنند . بدين ترتيب آيا شيعيان نيز در دوران غيبت علىرغم علم به عدم امكان حصول توفيق كلّى در حاكميّت كامل اسلام و محو ستم و بىدينى ، نبايد تكليف مبارزه با ظلم و فساد و كفر و نفاق را در حدّ توان انجام دهند ؟ طرح و بررسى جامع ادلّهء طرفين اين بحث در حدّى كه قضاوت غير قابل تشكيكى از آن حاصل گردد از ظرفيّت اين پاورقى خارج است . ] ( 292 ) . پروردگارا ، ما را با امامان ( ع ) محشور فرما . پس اگر از اهل اين مطلب هستى آنچه را كه شنيدى بفهم . ( 293 ) . طبرسى ، احتجاج ، ج 2 ، ص 458 . ( 294 ) . سوره كهف ، آيه 104 : و مىپندارند كه عمل نيكو مىكنند . ( 295 ) . مولى مهدى نراقى ، محرق القلوب ، مجلس سوّم ، ص 41 . ( 296 ) . كلينى ، اصول كافى ، كتاب الحجّة ، سيرة الامام فى نفسه و فى المطعم و المجلس اذا ولى الامر ، حديث 2 . ( 297 ) . مجلسى ، بحار ، تاريخ امير المؤمنين ، باب زهده و تقواه و ورعه ، حديث 17 ، ج 40 ، ص 336 . ( 298 ) . سيد رضى ، نهج البلاغه ، خطبه 209 . ( 299 ) . مجلسى ، بحار ، تاريخ امير المؤمنين ، باب زهده و تقواه و ورعه ، حديث 18 ، ج 40 ، ص 336 . ( 300 ) . مجلسى ، بحار ، تاريخ الامام الثانى عشر ، باب سيره و اخلاقه و خصائص زمانه ، حديث 127 ، ج 52 ، ص