آورديم . ( 179 ) . سوره نبأ ، آيات 10 و 11 : و شب را پوششى و روز را روزىگاهى قرار داديم . ( 180 ) . سوره نباء ، آيه 6 : آيا زمين را گهواره‌اى و كوهها را ميخهائى قرار نداديم ؟ ( 181 ) . سوره يس ، آيه 80 : كسى كه از درخت سبز ، آتشى براى شما قرار داد . ( 182 ) . سوره آل عمران ، آيه 45 : به كلمه‌اى از او كه نامش مسيح است . ( 183 ) . سوره لقمان ، آيه 27 : كلمات الهى تمام نخواهد شد . ( 184 ) . سوره نور ، آيه 35 : روغنش نزديك است كه بدرخشد و لو اينكه آتشى با آن تماس نگيرد . ( 185 ) . سوره نحل ، آيه 78 : و خداوند شما را در حالى از شكم‌هاى مادرانتان بيرون آورد كه چيزى نمىدانستيد . ( 186 ) . سوره نحل ، آيه 78 : و براى شما گوش و چشمان و دلها قرار داد . ( 187 ) . يا شما را آگاه و شناساى اين اعضاء و حواس ظاهرى قرار داد . ( 188 ) . محدث قمى ، مفاتيح الجنان ، اعمال سحرهاى ماه مبارك رمضان ، دعاى ابو حمزه ثمالى : منّت تو بدون هر مقدّمه‌اى و احسان تو تنها از سر تفضّل است . آيا با اين زبان الكن خود شكرت نمايم ؟ ( 189 ) . سوره زمر ، آيه 20 : غرفه‌هائى كه از فراز آنها غرفه‌هايى ساخته شده است . ( 190 ) . سوره كهف ، آيه 114 : و بگو اى پروردگار من بر آگاهيم بيفزا . ( 191 ) . سوره توبه ، آيه 72 : و خشنودى از خدا بزرگتر است . ( 192 ) . خواجه نصير طوسى ، آغاز و انجام ، آخر فصل بيستم و سيوطى ، جامع الصغير ، ج 2 ، ص 16 : دنيا بر اهل آخرت حرام است و آخرت بر اهل دنيا و هر دو آنها بر اهل اللّه حرامند . ( 193 ) . خود تو گناهى است كه هيچ گناهى با آن قابل مقايسه نيست . ( 194 ) . سيد حسن شيرازى ، كلمة اللّه ، كلمه 58 ، ص 60 : هر كس به اندازه يك ذراع ( فاصله نوك انگشت تا آرنج يك دست ) به سوى او پيش آيد او به اندازه يك باع ( فاصله نوك انگشتهاى دست راست و چپ در حالى كه دستها به طرفين باز است ) به سويش پيش مىآيد . ( 195 ) . سوره قصص ، آيه 30 : همانا من خدايم . ( 196 ) . فيض ، كلمات مكنونه ، كلمة فيها اشارة الى معنى الفناء فى اللّه و البقاء باللّه : بنده پيوسته با نافله‌ها به من تقرّب مىجويد تا آنكه من گوش او مىشوم كه با آن مىشنود و چشم او مىگردم كه با آن مىبيند و دستش مىشوم كه با آن مىزند . ( 197 ) . ابن فهد حلّى ، عدّة الداعى و شيخ رجب برسى ، مشارق انوار اليقين و ديلمى ، ارشاد القلوب : اى فرزند آدم مرا اطاعت كن تا تو را همانند خويش سازم . ( 198 ) . سيد رضى ، نهج البلاغه ، خطبه 127 : دست خدا با جماعت است . ( 199 ) . متقى هندى ، خلاصه كنز العمّال ، ح 44128 و 28722 : خير عادت است . ( 200 ) . سوره روم ، آيه 27 : و او كسى است كه آفرينش را مىآغازد و سپس آن را بازمىگرداند و آن بر او آسانتر است .