بود . پس آن كار را كرد . سپس خداوند بر آن مهر نهاد و فرمود تا روز وقت معلوم سخن نمىگوئى . و قمى از آن حضرت ( ص ) روايت كرده است : اوّل چيزى كه خدا آفريد قلم بود پس آن‌گاه به آن فرمود بنويس ، پس آنچه بود و آنچه تا قيامت خواهد بود را نوشت . و در كتاب خصال از آن حضرت ( ع ) است كه فرمود : هرآينه براى رسول خدا ( ص ) ده اسم مىباشد كه پنج عدد از آنها در قرآن است و پنج عدد آن در قرآن نيست پس آنچه كه در قرآن است عبارتند از محمّد و احمد و عبد اللّه و يس و ن . در سوره دهر است : « آيا بر انسان هنگامى از روزگار گذشت كه چيز ياد شدنى نبود ؟ » در كتاب كافى از امام صادق است كه فرمود : در تقدير الهى بود و يادشدنى نبود . و در تفسير مجمع البيان از آن حضرت ( ع ) است كه فرمود : چيزى در تقدير الهى بود ولى ايجاد نشده بود . و از امام باقر ( ع ) است كه فرمود : چيزى بود ولى يادشدنى نبود . و مانند اين حديث در كتاب محاسن از امام صادق ( ع ) نقل شده است و در تفسير مجمع البيان از آن دو حضرت ( ع ) است كه : در علم الهى ياد شده بود و در خلقت و آفرينش ياد شده نبود . ( 104 ) . عبد الواحد آمدى ، غرر الحكم و درر الكلم ، فصل الرابع و الاربعون ، حديث 75 : از حضرت امير ( ع ) از عالم بالا پرسيدند . فرمود : آنها صورتهائى هستند كه از موادّ و جسميّت بيرون‌اند و بالاتر از آنند كه قوّه و استعداد ، آنها را ادراك تواند كرد . نور حق در آنها تابيد پس تابان شدند و در آنها درخشيد و درخشان گرديدند . خدا مثال و صورت انوار خويش را در آن عوالم علوى در افكند آنگاه افعال خدائى از آن صورتها هويدا گرديد و انسانى كه داراى نفس ناطقه است بيافريد . حال اين بشر اگر به وسيله علم و عمل خود را پاكيزه ساخت البتّه گوهرش پاك گردد و معلول علل اوّليّه خود شود پس همين‌كه مزاجش معتدل شد و از اضداد خويش دورى گزيد البتّه آسمانهاى هفتگانه با آن نفس ناطقه شريك و انباز گردند . ( 105 ) . چون در عالم هستى صاحب اثرى جز خداوند نيست . ( 106 ) . سوره نحل ، آيه 60 : و براى خدا عاليترين اوصاف كمال است . ( 107 ) . بخارى ، صحيح ، ج 4 ، ص 56 و مسلم ، صحيح ، ج 8 ، ص 149 و احمد حنبل ، مسند ، ج 2 ، ص 315 و سيوطى ، جامع الصغير ، ج 2 ، ص 4 . ( 108 ) . سوره اعراف ، آيه 101 . ( 109 ) . سوره اعراف ، آيات 172 تا 174 . ( 110 ) . حافظ رجب برسى ، مشارق انوار اليقين ، ص 170 . ( 111 ) . محدث قمى ، مفاتيح الجنان ، زيارت جامعه كبيره . ( 112 ) . در سوره اعراف است : « پس نبودند كه ايمان آورند به آنچه از پيش تكذيب كردند . » و عيّاشى از آن دو حضرت ( ع ) نقل نموده است : خداوند خلايق را آفريد در حالى كه آنها سايه‌هائى بودند ، پس فرستاده خويش محمّد ( ص ) را به سوى آنها فرستاد ، پس برخى از آنها به او ايمان آوردند و برخى او را تكذيب نمودند ، سپس او را در آفرينش ديگرى مبعوث نمود پس هر كه به او در عالم اظلّه و سايه‌ها ايمان آورده بود به او ايمان آورد و هر كه در آن روز منكر او شده بود او را انكار كرد ، پس خداوند در قرآن فرمود نبودند كه ايمان آورند به آنچه از پيش تكذيب كردند . و از امام صادق ( ع ) در اين آيه وارد شده است :