مطلب چهارم در بيان اين كه تقرب به خدا و اظهار كرامت ممكن نيست مگر به ترك محبت دنيا . قال اللّه تعالى فى سورة الحجرات إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ 140 و در دعاى ندبه است اللّهمّ لك الحمد على ما جرى به قضاؤك فى اوليائك الّذين استخلصتهم لنفسك و دينك اذا اخترت لهم جزيل ما عندك من النّعيم المقيم الّذي لا زوال له و لا اضمحلال بعد ان شرطت عليهم الزّهد فى درجات هذه الدّنيا الدّنيّة و زخرفها و زبرجها فشرطوا لك ذلك و علمت منهم الوفاء به فقبلتهم و قرّبتهم و قدّمت لهم الذّكر العلىّ و الثّناء الجليّ و اهبطت عليهم ملائكتك و كرّمتهم بوحيك و رفدتهم بعلمك و جعلتهم الذّريعة اليك و الوسيلة الى رضوانك : 141 خدايا حمد تو را بر آنچه جارى شد به او قضاى تو در حق اولياى تو كه خالص كردى ايشان را از براى خود و دين خود ، زمانى كه پسنديدى از براى ايشان آنچه نزد خود داشتى از نعمت دائمى كه هرگز ضايع و زايل نمىشود پس از آن كه شرط نمودى بر ايشان كه زهد و ترك نمايند جميع اين درجات اين دنياى دنى را و زر و سيم و زينت او را ، پس قبول كردند شرط تو را و دانستى كه خواهند وفا به شرط تو نمود ، پس قبول نمودى ايشان را و مقرّب ساختى ايشان را و مقدم داشتى از براى ايشان ذكر بلند و ثناى ارجمند را و فرستادى بر ايشان ملائكه خود را با وحى خود و عطا نمودى به ايشان از علم خود و قرار دادى ايشان را وسيله و شفيع به سوى بهشت و خوشنودى خود . اندكى تأمل كن ببين كه چگونه امام ( ع ) جميع خصايص پيغمبران را از قرب و هبوط ملائكه و نزول وحى و غير ذلك ، همه را متفرّع نمود بر زهد و ترك محبت دنيا و هم بيان فرمود كه معنى شرط و عهد خدا با بندگان همين ترك دنيا است ، پس هر كه چشم پوشيد و دل بركند ، وفا به عهد خدا نمود و الّا وفا نكرده . و هر كه اظهار معجزه و كرامت نمود مطلبى بود كه از خدا خواست و خدا اجابت نمود زيرا كه خدا عهد نموده كه دعاء و سؤال بندگان را اجابت كند و رد نكند و وفاء عهد را مترتّب ساخت و متفرّع ، بر وفاء عبد عهد خدا را ، كه ترك دنيا است . چنانچه در سورهء بقره فرمود أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ 142 و فرمود فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ 143 و حاصل هر دو آيه يكى است . يعنى هر كه وفا به عهد خدا كند بر خدا واجب است كه وفا به عهد او كند و هر چه بخواهد اجابت كند . پس هر كه وفا نكرده بر خدا واجب نيست و اگر اجابت كند