خواهد آمد . و چون به مقتضاى احاديث و مذهب علماء ( قدس سرهم ) شفاعت اختصاص به انبياء و اوصياء و ملائكه ندارد ، ما ان شاء اللّه در مقام بيان از قليل و ضعيف گرفته رو به كثير و شديد آوريم . صدوق ( قدس سره ) از صادق ( ع ) روايت كرده كه رسول خدا ( ص ) فرمود سه كسند كه شفاعت مىكنند نزد خدا و شفاعت ايشان قبول مىشود : پيغمبران ، پس علماء ، پس شهداء . 630 و ايضا صدوق ( قدس سره ) روايت كرده كه مؤمنى از شما بيند مردى را كه به او آشنائى در دنيا داشت و امر كرده‌اند كه او را به جهنّم برند ، چون بر او بگذرد گويد اى فلان من در دنيا كمكى به تو مىكردم و حاجت تو را بر مىآوردم آيا امروز جزائى براى من نزد تو هست . پس مؤمن گويد به ملكى كه بر او موكّل گرديده است كه دست از او بردار . پس خدا امر كند ملك را كه امان آن مؤمن را اجازت كند و او را رها نمايد . 631 و ايضا به سند معتبر از صادق ( ع ) روايت كرده كه مؤمن شفاعت مىكند براى دوست و خويش خود مگر آنكه ناصبى باشد و اگر جميع ملائكهء مقرّبين و پيغمبران مرسلين شفاعت كنند از براى ناصبى شفاعت ايشان مقبول نگردد . 632 مؤلف گويد از امثال اين دو حديث ظاهر است كه غير ناصبى از اهل خلاف و از شيعهء غير اثنىعشريه فى الجمله محل شفاعت هستند و هو العالم . و كلينى ( قدس سره ) به سند معتبر از عبد الحميد روايت كرده كه گفت عرض كردم به خدمت امام محمد باقر ( ع ) كه من همسايه‌اى دارم كه همهء محرمات را به عمل مىآورد حتى آنكه نماز را ترك مىكند علاوه بر كارهاى ديگر . حضرت فرمود سبحان اللّه و بسيار عظيم شمرد اين را . پس فرمود مىخواهى خبر دهيم تو را به كسى كه از اين بدتر است . گفتم بلى . فرمود كسى كه نصب عداوت از براى ما كند از اين بدتر است و هر بنده‌اى كه نزد او اهل بيت رسول ( ص ) مذكور شوند و او رقّت كند از براى ذكر ايشان ملائكه دست بر پشت او بمالند و همهء گناهانش آمرزيده شود مگر آنكه گناهى از او صادر شود كه او را از ايمان به در برد ، و شفاعت براى او مقبول است و از براى ناصبى مقبول نمىشود ، و مؤمن شفاعت مىكند از براى همسايه‌اش كه هيچ حسنه ندارد ، مىگويد پروردگارا همسايهء من اذيت خود را از من بازمىداشت و شفاعت مىكند از براى او ، پس حق تعالى مىفرمايد كه من پروردگار توام و سزاوار است كه مكافات دهم از جانب تو ، پس خدا آن همسايه را داخل بهشت مىكند و حال آنكه هيچ حسنه ندارد ، و كمتر مؤمنى از جهت