مفسرين گفته‌اند كه آن حجاب اعراف است . و سور كه در سورهء حديد است ، و معنى سور ديوار دور شهر و قلعهء دور شهر است ، آن را نيز تفسير به اعراف كرده‌اند كه فرمود : فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذابُ : پس زده شد ميان منافقان و مؤمنان سورى و قلعه‌اى كه از براى او درى است ، باطنش در او است رحمت كه جانب بهشت باشد و ظاهرش از قبل او است عذاب . 364 و چون مشهور چنين تفسير كرده‌اند لهذا مشهور اين است كه اعراف حصارى و قلعه‌اى است ميان بهشت و دوزخ ، و بعضى گفته‌اند اعراف كنگره‌ها و بالاى آن حصار است ، و اين دو قول با هم چندان فرقى ندارند . و كمى گفته‌اند كه صراط است و اين قول محل اعتناء نيست . حال به يارى قائم عجّل اللّه فرجه بيان نمائيم كه اصحاب اعراف كيانند كه فرمود : وَ نادى أَصْحابُ الْأَعْرافِ . 365 و مردان اعراف كه فرمود : وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ . 366 و احاديث بسيار از ائمه طاهرين ( ع ) وارد شده است كه مائيم اصحاب اعراف كه مىشناسيم هر كسى را به سيماى او و هر كه ما را مىشناسد و ما او را مىشناسيم او را داخل بهشت مىكنيم و هر كه شيعهء ما نيست و ما او را نمىشناسيم داخل جهنم مىكنيم . 367 و صدوق ( قدس سره ) در رسالهء عقايد فرموده كه اعتقاد ما در اعراف آن است كه حصارى است ميان بهشت و جهنم و بر آن مردانى هستند كه هر كس را به سيماى او مىشناسند و آن مردان رسول خدا ( ص ) و اوصياى اويند كه داخل بهشت نمىشود مگر كسى كه ايشان را شناسد و ايشان او را شناسند و داخل جهنم نمىشود مگر كسى كه ايشان را نشناسد و ايشان او را نشناسند ؛ وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ نيز در اعراف خواهند بود ، يا خدا ايشان را عذاب خواهد كرد يا داخل بهشت خواهد نمود . 368 و ظاهر سخن صدوق ( قدس سره ) اين است كه مراد از أَصْحابُ الْأَعْرافِ و عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يكى است و مراد از هر دو رسول خدا ( ص ) و ائمه هدى است . و شيخ مفيد ( قدس سره ) فرموده كه اعراف كوهى است در ميان بهشت و جهنم . و بعضى گفته‌اند حصارى است در ميان آنها . و مجمل سخن در اين باب آن است كه مكانى است نه از بهشت و نه از دوزخ . و احاديث در اين باب وارد شده است و چون روز قيامت شود رسول خدا ( ص ) و حضرت امير ( ع ) و ائمه هدى ( ع ) در اعراف خواهند بود و ايشانند آنها كه خدا فرموده وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ و حق تعالى به ايشان مىشناساند اصحاب بهشت و اصحاب جهنم را به علامتى چند كه در سيماى ايشان ظاهر مىگرداند ، چنان كه