نظر علي الطالقاني
350
كاشف الأسرار ( فارسى )
ميان خير و شرّ او ؛ اگر مساوى باشد عملهاى او خدا شرّ را به خير بر طرف مىكند و او را داخل بهشت نمايد و اگر خيرش زيادتى كند خدا به آن زيادتى او را ثواب وافى دهد و اگر اعمال شرّش زيادتى كند و پرهيزگارى از شرك كرده باشد ، يعنى شيعه باشد و عقايدش درست باشد ، خدا او را مىآمرزد به رحمت خود اگر خواهد و تفضّل مىكند بر او به عفو خود . 161 و صادق ( ع ) فرمود در تفسير آيهء إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا 162 يعنى گوش را سؤال مىكنند از آنچه شنيده و چشم را از آنچه ديده و دل را از آنچه اعتقاد كرده . 163 و كلينى و برقى به سندهاى صحيح از آن حضرت روايت كردهاند كه سه چيز است كه بندهء مؤمن را بر آن حساب نمىكنند : طعامى كه بخورد و جامهاى كه بپوشد و زوجهء صالحه كه او را معاونت نمايد و فرج خود را به او حفظ كند از حرام . 164 و در عيون است كه رضا ( ع ) فرمود در دنيا نعيم حقيقى نيست . بعضى از فقهاء عامّه كه حاضر بودند گفتند خدا مىفرمايد ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ 165 : سؤال مىشويد در قيامت از نعيم و مراد آب سرد است و آن از نعمت دنيا است . حضرت به صداى بلند فرمود كه شما چنين تفسير كردهايد و خلافها نمودهايد ، بعضى گفتهاند آب سرد است و بعضى گفتهاند طعام خوشبوى نيكو است و بعضى گفتهاند خواب لذيذ است ؛ و خبر داد مرا پدرم كه اين اقوال نزد جدّم صادق ( ع ) مذكور شد ، آن حضرت در غضب شد و فرمود كه خدا سؤال نمىكند بندگانش را از چيزى كه بر ايشان تفضّل كرده باشد و منت نمىگذارد بر ايشان ، و منت گذاشتن بر نعمتها از مخلوقين قبيح است پس چگونه به خالق عزّ و جلّ نسبت توان داد چيزى را كه از براى مخلوقين نپسنديده و ايشان را از آن نهى كرده ؛ و لكن نعيم محبت ما اهل بيت است و موالات و اعتقاد به امامت ما است كه خدا بعد از توحيد و نبوت از آن سؤال مىكند ، و آن را نعيم گفته زيرا كه بنده هرگاه به آن وفا كند مىرساند او را به نعيم ابدى بهشت . 166 مؤلف گويد پس به حكم عقل و نقل بديهى شد كه حساب كشيدن و منت گذاشتن بر نعمتهاى جسمانى و روحانى و ظاهرى و باطنى و بر اعمال جايزه و مباحات ، قبيح و لغو و عبث و محال است تعالى شأنه . و دانستى كه سؤال و حساب از براى اين است كه در چه صرف كردى و چرا در غير محل و در معاصى به كاربردى و چرا مال را از حرام كسب كردى ، و امّا آن احاديث قطعى كه عامّه و خاصّه مسلم دارند كه : فى