انگشتر سليمان با او خواهد بود و عصا را بر ميان دو ديده مؤمن خواهد زد و نقش خواهد بست كه مؤمن است حقّا و انگشتر را بر ميان دو چشم كافر خواهد زد و نقش خواهد گرفت كه او كافر است حقّا . و در احاديث عامّه و خاصّه متواتر است كه حضرت امير المؤمنين ( ع ) در خطبه‌ها مكرّر مىفرمود منم صاحب عصا و ميسم ، يعنى چيزى كه به آن داغ كنند ، تا آخر كلام او ( قدّس سره ) . 259 و در همان حديث طولانى كه حضرت امير ( ع ) فرمود انا صاحب الكرّات 260 فرمود منم كه نزد قرص آفتاب ظاهر خواهم شد و منم دابّة الارض . تا آنكه فرمود و منم صاحب عصا و ميسم 261 . و حضرت باقر ( ع ) فرمود كه حضرت امير ( ع ) فرمود خدا شش چيز به من داده ، دانستن مرگها و بلاها و حكم به حقّ ميان خلايق و منم صاحب رجعتها و منم صاحب دولتها و منم صاحب عصا و ميسم و منم دابّه‌اى كه با مردم سخن خواهد گفت . 262 و در بحار و حقّ اليقين در اين مطلب احاديث بسيار ذكر كرده . و در صافى است كه پيغمبر ( ص ) فرمود يا على در وقتى كه بشود آخر زمان ، بيرون آورد تو را خدا در بهترين صورتى و با تو است ميسم ، داغ نمائى به او دشمنان خود را . 263 مؤلّف گويد در احاديث است كه چون خدا مىدانست آنچه صريح است خواهند از قرآن انداخت لهذا به كنايه بسيار تعبير كرده مثل فُلاناً خَلِيلًا 264 ( فرقان ) و استعمال دابّه در حضرت امير المؤمنين ( ع ) با آنكه معنى او مطلق جنبنده است نه خصوص انسان ، يك نكتهء او همين بود كه ذكر شد . و چون لفظ دابّه موهم صورت غير انسان بود لهذا پيغمبر خدا ( ص ) فرمود بيرون آورد خدا تو را در بهترين صورتى . و لفظ آخر الزّمان كه در اين حديث است كالصّريح است كه اين نزديك قيامت و نفخهء صور خواهد بود . و لفظ و اذا وقع القول عليهم و وقع القول عليهم كه بعد از اين آيه است و لفظ حقّا كه در پيشانى مؤمن و كافر خواهد ظاهر شد همه دلالت دارند كه آن زمان كفر و ايمان اختيارى در ميان نيست و عمل نيك و بدى از روى تكليف و فرمان هم نيست چنانچه حضرت امير ( ع ) در آن حديث سابق ، بعد از ذكر دجّال ، چون حكايت خروج دابّه و نقش زدن او را بيان نمود فرمود : و اين امر بعد از طلوع آفتاب است از مغرب خود پس آن گه برداشته مىشود توبه ، پس قبول نمىشود توبه‌اى و بالا نمىرود عملى لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها 265 نفعى ندارد به كسى ايمان او كه پيش از آن ايمان نياورده باشد . و در پيش نيز ذكر اين