اصحاب الكبائر در قيامت اگر مشمول شفاعت نشوند و در دنيا هم توبه نكرده باشند وارد جهنم شده و مدتى هم عذاب خواهند شد ولى پس از آن از جهنم خارج و وارد بهشت مىگردند و در كتاب شريف كشف المراد دو دليل براى اين اقامه شده : 1 - شخص صاحب كبيره بخاطر ايمان ثواب دارد بدليل اينكه قرآن گفته : فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ و شكى نيست كه ايمان از بزرگترين كارهاى خير است پس براى ايمانش مستحق ثواب است آنگاه براى معاصى كبيره‌اش هم كه مستحق عقوبت مىگردد حال يا اينست كه ثواب او بر عقابش مقدم مىگردد يعنى اول به بهشت مىرود تا ثواب ايمان را دريابد سپس به جهنم مىرود كه اين فرض باطل است بالاجماع زيرا كه قبلا گفتيم ثواب دائمى است پس ثوابى را كه در سايه ايمان طلبكار است دائمى بايد باشد پس اين احتمال باطل است و يا اينست كه اوّل به جهنم مىرود سپس به بهشت جاويدان و به نظر ما اين حق است و يا جمع بين هر دو مىشود يعنى هم در آن واحد متنعم در بهشت بوده و هم در جهنم معذّب مىشود كه اينهم از محالات است فتعين احتمال ثانى و هو المطلوب . 2 - اگر مرتكب كبيره در جهنم مخلد باشد لازم مىآيد كه انسانى كه عمرى خداى را پرستيده و واجبات را انجام داده و از محرمات گريخته ولى در آخر عمر يك كبيره‌اى از او سر زده بعد هم با ايمان از دنيا رفته چنين كسى همانند مشركى باشد كه از اول تا آخر عمر با شرك زيسته و با شرك مرده و هر دو در جهنم مخلد باشند و اين محال است چون وجدانا قبيح است و خداى حكيم كار قبيح نمىكند . و امّا دلائل وعيديه : اينها به دو دسته دليل تمسك كرده‌اند : 1 - دليل نقلى : در قرآن آياتى داريم كه ظهور دارند در اينكه اصحاب