هستند به دو دليل : اوّلا آيه مؤمنين را متصف نموده به اوصافى كه مختص به برخى از آنها است نه همهء آنها و آن عبارتست از اقامه صلاة و ايتاء زكات در حالت ركوع و ثانيا اگر مراد جميع مؤمنين باشند لازم مىآيد اتحاد ولى و مولّى عليه كه هر مؤمنى هم خود ولى باشد و هم مولى عليه و احدى بدان ملتزم نشده با حفظ اين مقدمات مىگوئيم : مراد به اين آيهء شريفه وجود مبارك على ( عليه السلام ) است به سه دليل : 1 - بالاجماع و بالاتفاق هر كسى كه گفته مراد به آيه بعض المؤمنين است گفته منظور حضرت على است پس اگر ما آيه را بر غير على ( عليه السلام ) حمل كنيم خرق اجماع نموده‌ايم و خرق اجماع بالاجماع جايز نيست . 2 - على ( عليه السلام ) هم جزء مؤمنين است آنگاه از دو حال خارج نيست يا على ( عليه السلام ) تمام مقصود از آيه است و يا بعض از مقصودين به آيه است احتمال دوّم باطل است كه على بعض المراد باشد و ديگران هم مقصود به آيه باشند زيرا در آيه اوصافى ذكر شده كه تعميم ندارد پس احتمال اوّل معين مىشود كه مراد اينست كه على ( عليه السلام ) كلّ المراد به آيه است . 3 - شأن نزول آيه دليل بر اينست كه مراد على ( عليه السلام ) است زيرا كه مفسرين اجماع كرده‌اند بر اينكه مراد حضرت على ( عليه السلام ) است كه وقتى در حال ركوع انگشترى را به سائل داد اين آيه در حق او نازل شد و در اين امر ميان مفسرين اختلافى نيست . پس منحصرا ولى و سرپرست شما خداوند و رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلم ) و على ( عليه السلام ) مىباشند نه ديگران .