دليل دوّم : در موارد متعدد از پيامبر اكرم نص صريح بر امامت و خلافت بلا فصل على ( عليه السلام ) وارد شده كه در نزد اماميه اين نصوص در حدّ تواتر نقل مىشود و در نزد عامه و لو متواتر نباشد ولى در حدّ و فور نقل شده اينك برخى از آن نصوص را كه هر كدام به مناسبتى بيان شده ذكر مىكنيم : الف : هنگامى كه اين آيه نازل شد كه : وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ پيامبر اكرم به على ( عليه السلام ) يا به ابو طالب فرمود طعامى آماده ساخته و فرزندان عبد المطلب را دعوت كنند آنگاه در آن مجلس فرمود : كداميك از شما وزير و معين من مىشويد تا او برادر من و جانشين من و وصى من پس از من باشد ؟ على ( عليه السلام ) فرمود : من با تو بيعت مىكنم و وزارت را از ناحيهء تو مىپذيرم حضرت ( صلّى اللّه عليه و آله و سلم ) فرمود : اين « على » برادر من و وصى من و خليفه من بعد از من و وارث من است پس بر شما لازم است كه سخن او را گوش فرا داده و از او اطاعت كنيد « ملاحظه مىكنيد كه از همان آغاز بعثت مسأله خلافت و جانشينى پيامبر بطور جدى مطرح بوده است » . ب : پيامبر بارها مىفرمود : اى على تو برادر من و وصى من و خليفه من بعد از و قضاوت كنندهء در دين من هستى . ج : هنگامى كه پيامبر در روز دوازدهم ذيحجه ميان مسلمين عقد اخوت برقرار كرد و مسلمين را دو به دو با هم برادر ساخت على ( عليه السلام ) عرض كرد : يا رسول اللّه همه مسلمين را با هم برادر ساختى ولى من با چه كسى عقد اخوت برقرار كنم ؟ حضرت ( صلّى اللّه عليه و آله و سلم ) فرمود : اى على آيا دوست ندارى كه برادر من و خليفه من بعد از من باشى ؟ سپس حضرت ( صلّى اللّه عليه و آله و سلم ) خود با على ( عليه السلام ) عقد اخوت و برادرى برقرار