و بشنويم و . . . باعث نمىشود كه خدا از دادن چشم و گوش و اعضاء و جوارح دريغ نمايد و . . . و به فرمودهء علّامه ( رحمه اللّه ) لطف بودن امامت بر سه ركن ركين استوار است : 1 - قسمتى از آن بر خداوند لازم است و آن عبارتست از آفريدن امام و قدرت و علم دادن به او و تصريح به اسم و نسب او و اين كار را خداوند كرده . 2 - بخشى از آن بر خود امام لازم است كه قبول اين مسئوليت سنگين و امانت الهى باشد و قبول كرده . 3 - بخشى از آن هم بر مردم لازم است كه اطاعت كنند و يارى كنند و جان بر كف پشت سر رهبرى باشند و متأسفانه در زمان ائمه ( عليهم السلام ) اين ركن سوم محقق نشد و نمونه‌هاى تاريخى بسيارى در اين باب هست كه با على ( عليه السلام ) آن كردند كه فرمود : لا راى ما لمن لا يطاع و با امام حسن مجتبى در جبهه جنگ آن كردند و با حسين بن على ( عليه السلام ) و اصحابش در كربلا چه كردند و . . . پس مانع از كامل شدن لطف امامت خود مردمند نه خدا و امام خدا و امام كوتاه نيامده‌اند تا عذر و بهانه براى هيچ‌كس نباشد .