ابو جهل : و اللّه لا يرضى قومك حتى تقول فيه قال الوليد : فدعنى حتى افكر فيه فلما فكر قال : هذا سحر يأثره عن غيره . « البيان ص 70 » . و قرآن هم در سورهء مدثر طى آياتى به اين قضيه اشاره نموده كه : إِنَّهُ فَكَّرَ وَ قَدَّرَ فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ . . . « مدثر آيه 18 - 19 - 20 » . يعنى وليد انديشه كرد كه دربارهء قرآن چه بگويد ؟ آيا بگويد سحر است ؟ يا كهانت ؟ يا از جن گرفته ؟ و بالاخره اظهار كرده انه سحر يؤثر ، آرى هنگامى كه منطق‌هاى ضعيف و لرزان بشر بريده از وحى الهى در برابر منطق قوى و چونان كوه پرصلابت سرسپردگان وحى الهى نمىتواند مقاومت كند و منطق حق منطق بىمنطق باطل را به زمين هلاكت مىكوبد نوبت به اين اتهامات ناروا مىرسد و از هر اقدام غير انسانى براى رسيدن به هدف استفاده مىكنند و در اين راه هدف وسيله را توجيه مىكند و اگر در قرن بيستم و در دوران جاهليت مدرن مشاهده مىكنيد كه قلم‌به‌مزدانى نظير سلمان رشدى رمان نويس جيره‌خوار و مزدور و خود فروخته به مقدسات يك ميليارد مسلمان اهانت مىكند و آيات قرآن را آيات شيطانى مىخواند جاى تعجب نيست و حرف تازه هم نيست ، رشدى و امثال او با اين عمل خائنانه روى ابو جهل‌ها و ابولهب‌ها را سفيد كردند و ثابت كردند كه در عصر صنعت و تكنيك و عصر فضا و كامپيوتر هم از انسانهاى وحشى و بىمنطق پانزده قرن پيش وجود دارد كه تنها نقاب تمدن و آزادى قلم و بيان را به صورت دارند و در برابر اين بىادبيها و جسارتها عاليترين روش ممكن همان روش برخورد روح خدا و بت‌شكن قرن يعنى حضرت امام خمينى رضوان اللّه تعالى عليه بود كه با الهام از قوانين مسلمه فقه اسلامى آن فتواى تاريخى را صادر نموده و اگر فتواى تاريخى ميرزاى بزرگ شيرازى سبب شد كه تنباكو در ايران از بين برود اين بار فتواى امام سبب شد كه اين سم كشنده در دنيا پخش نشود و غبارزدائى نموده از چهره