( مسأله پنجم ) ( كرامات ) كرامت عبارتست از كارهاى خارق العاده‌اى كه توسط اولياء الهى انجام مىگيرد به منظور اثبات فضيلت و منقبت آنان بدون اينكه با ادعاى نبوت همراه باشد و كرامت كه از آن اولياء اللّه است با معجزه كه از آن انبياء الهى است يك ما به الاشتراك دارند و يك ما به الامتياز . امّا ما به الاشتراك : هم معجزه و هم كرامت هر دو عبارتند از انجام كارهاى خارق العادة كه ديگران از انجام آن عاجزند پس هر دو هم معجزند و هم عامل كرامت با اين تفاوت كه معجزه همراه با ادعاى نبوت و بدنبال آنست ولى كرامت همراه با اين ادعا نيست اينهم ما به التفاوت . حال سؤال اينست كه آيا كارهاى خارق العادة و يا معجزه به معناى لغوى آن يعنى عاجزكننده مختص به انبياء ( عليهم السلام ) است و بدست انسانهاى ديگر محال است كه انجام بگيرد و يا اختصاصى نبوده بلكه بتوسط اولياء الهى هم قابل تحقق است منتهى تحت عنوان كرامت ؟ در اين زمينه دو نظريه وجود دارد : 1 - جمهور معتزله بر آنند كه معجزه و افعال خارق العاده مخصوص به انبياء ( عليهم السلام ) است و از ديگران صادر نمىشود . 2 - بعضى از معتزله مثل ابو الحسين بصرى و جماعت اشاعره بر آنند كه معجزه اختصاص به انبياء ( عليهم السلام ) ندارد بلكه از اولياء الهى هم قابل صدور هست و لكن همراه با ادعاى نبوت نيست و علماء اماميه نيز همين