و اين باطل است زيرا به زودى خواهد آمد كه نياز به هر امرى و در هر چيزى از صفات ممكنات است و در ذات خداوند راه ندارد و علاوه در باب توحيد صفاتى هم ثابت خواهيم كرد كه صفات خدا عين ذات اويند نه زائد بر ذات . در پايان به چند آيه و روايت به اين مناسبت اشاره مىكنم : 1 - قرآن مىفرمايد : هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ وَ هُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ « سورهء حديد / 3 » . 2 - قرآن مىفرمايد : لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ ، اى من قبل كل شىء و من بعد كل شىء « سورهء روم / 30 » . 3 - امام هشتم مىفرمايد : و من قال : متى ؟ فقد وقته و من قال : الى م ؟ فقد نهاه « بحار الانوار ج 4 ص 229 » . 4 - امير المؤمنين مىفرمايد : سبحان اللّه الذي ليس له اوّل مبتدء و لا غاية منتهى و لا آخر يفنى . « بحار الانوار ج 4 ص 269 » . 5 - امام سجاد ( عليه السلام ) در آغاز صحيفه مىفرمايد : الحمد للّه الاول بلا اول كان قبله و الآخر بلا آخر يكون بعده و در دعاها و مناجاتها با اسماء حسناى : باقى - قديم - ازلى - اول - آخر و . . . مكرّر برخورد مىكنيم . ( پايان صفات ثبوتيه )