آموخته سپس از آن اعراض نموده و به اهل حديث روى آورد و مكتب اشاعره را در اواخر قرن سوم و يا اوائل قرن چهارم تأسيس كرد . برخى از معروفترين چهره‌هاى اين مكتب عبارتند از : 1 - ابو الحسن اشعرى 2 - قاضى ابو بكر باقلانى 3 - ابو اسحاق اسفراينى 4 - امام الحرمين جوينى 5 - امام محمد غزالى 6 - امام فخر رازى و امّا اماميه : اين گروه پيروان ائمه اهل بيت ( عليهم السلام ) هستند و معارف دين را از مكتب پربار امامان معصوم ( عليهم السلام ) آموخته‌اند و به نام اماميه اثناعشريه معروف گشته‌اند . و برخى از معاريف متكلمين اين مكتب عبارتند از : 1 - حكيم فارابى 2 - خواجه نصير الدين طوسى 3 - علّامه حلى 4 - سيد مرتضى 5 - هشام بن حكم 6 - مؤمن الطاق 7 - شيخ مفيد 8 - استاد شهيد مطهرى و . . . مرحوم سيد صدر در كتاب ارزشمند تأسيس الشيعة از ص 350 تا ص 402 حدود هشتاد نفر از متكلمين نامى شيعه را ذكر مىكند . مهمترين مشخصه مكتب فوق اينست كه : معتزله طرفدار تفويض و اشاعره طرفدار جبر و اماميه طرفدار امر بين الامرين هستند كه در آينده در افعال الهى در اين زمينه بحث خواهيم كرد در خاتمه به يك نكته اشاره مىكنيم : 1 - در وجه تسميه اين علم به كلام وجوهى گفته شده : الف : چون مهمترين مورد بحث در آن كلام حق بود كه آيا قديم است يا حادث ؟ ب : چون متكلمين هنگام بحث يا تدوين كتابى در علم كلام مىگفتند : الكلام فى كذا . . .