اين اشعار گفته‌اند كه شافعى گفت : قالوا ترفّضت قلت كلّا * ما الرفض دينى و لا اعتقادى لكن تولّيت غير شكّ * خير امام و خير هاد ان كان حبّ الوصىّ رفضا * فانّني ارفض العباد يعنى به من گفتند رافضى شدى گفتم ابدا نيست رفض دين من و نه اعتقاد من لكن دوست ميدارم بدون شك بهترين امام و بهترين هادى را اگر معنى رفض دوستى وصى پيغمبر ( و آل طاهرين آن حضرت است ) پس بدرستى كه من رافضىتر از همه مردم هستم . ياقوت حموى در ص 387 جلد ششم معجم الادباء و ابن حجر مكى در ص 79 ضمن فصل دوم از باب 9 صواعق چاپ مصر سال 1312 و امام فخر رازى در ص 406 جلد هفتم تفسير كبيرش ذيل آيه شريفه قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى و خطيب خوارزم در ص 129 مقتل الحسين فصل 13 و سيد مؤمن شبلنجى در ص 140 نور الابصار چاپ سال 1290 ضمن باب 2 و سليمان بلخى حنفى در ص 356 چاپ اسلامبول باب 62 ينابيع الموده از ربيع بن سليمان كه يكى از اصحاب شافعى بوده نقل نموده‌اند كه اين اشعار را شافعى انشاد نموده و گفت : يا راكبا قف بالمحصب من منى * و اهتف بساكن خيفها و الناهض سحرا اذا فاض الحجيج الى منى * فيضا كملتطم الفرات الفائض ان كان رفضا حب آل محمّد * فليشهد الثّقلان انّى رافض « 1 » و نيز علامه جليل القدر شيخ عبد اللّه بن محمّد بن عامر شبراوى در ص 29 كتاب الاتحاف بحب الاشراف و سيد ابى بكر بن شهاب الدين علوى در ص 31 از باب 2 و ص 49 از باب 4 رشفة الصادى من بحر فضائل بنى النبى الهادى چاپ مطبعه اعلاميه مصر در سال 1303 و حافظ جمال الدين زرندى در معراج الوصول فى معرفة آل الرسول و ابن حجر

--> ( 1 ) ما حصل اين اشعار آنكه گويد اى سوار رونده بسوى مكه معظمه بايست در ريگ‌زار منى و بساكنين مسجد خيف وقت سحر كه حجاج بسوى منى مىآيند ( بدون تقيّه علنى و بر ملا ندا بده و بگو اگر رفض دوستى آل محمد است پس شهادت بدهند جن و انس كه من ( امام شافعى ) رافضى هستم .