فصل اوّل در بيان حسن بعثت انبياء و وجوب آن عقلا بدان كه بعثت انبياء مشتمل است بر فوائد بسيار : اوّل : تقويت عقل در احكامى كه مستقل است به يافتن آن . و دلالت عقل به احكامى كه مستقل نيست به يافتن آن . دوّم : تنبيه كردن و آگاه گردانيدن عقل به جهت تحصيل معرفت الهى كه سرمايهء حيات و بقاء جاودانى اوست . چه معرفت اگر چه عقلى است ، ليكن عقول مردم بنابر آنكه در لذّات جسمانى و شهوات حسّى حيوانى ، كه ميل و رغبت به آن بالطبع غالب است بر انسان ، فرو رفته‌اند ، پندارى در خوابند . و همچنانكه حواسّ در خواب ، ادراك محسوسات نتواند كرد ، عقل نيز با فرورفتگى در لذّات ادراك معقولات نتواند كرد . پس دعوت انبياء انسان را از خواب غفلت بيدار مىگرداند ، تا متوجّه ادراك معقولات و تحصيل معارف تواند شد . سوّم : دلالت كردن به چيزى كه نافع است از افعال و اخلاق مر نفس مردم را . و به چيزى كه نافع است از اغذيه و ادويه مر بدن مردم را . و دلالت كردن به چيزى از افعال و اخلاق كه ضرر رساننده است مر نفس را . و به چيزى از اغذيه و ادويه كه ضرر رساننده است مر بدن را . چه اكثر منافع و مضارّ بدنى نيز مستفاد از انبياء است . چنان كه جميع منافع و مضار نفسانى مستفاد از ايشان است . به سبب آنكه طريق ديگر نيست مر عقل را به معرفت مضرّت و منفعت غذا و دوا مگر به تجربه . و تجربه موقوف است به مرور زمان و مدّتى كه ممكن است در آن مدّت فساد و هلاك جميع مردم . پس لا بد است از وجود كسى كه از جانب خداى تعالى عارف باشد به مضارّ و منافع اشياء . و لهذا اوّل فردى از افراد انسان كه خداى تعالى خلق كرد پيغمبرى بود . چهارم : حفظ نوع انسانى . و بيانش آن است كه انسان مدنىّ بالطبع است . يعنى افراد انسان بالطبع محتاجند به مدد و معاونت يكديگر در امور معاش و