ضياء الدين در اين رساله ولايت ائمه را در تعقيب نبوت ذكر مىكند ، و بسيار به احاديث نبوى اشاره دارد و حتى در بعضى از موارد به آيات قرآن استشهاد مىنمايد ، ولى اصل معاد را بسيار خلاصه مىگذرد . براى تصحيح اين رساله از هفت نسخهء خطى استفاده شد . نسخهء مادر متعلق به كتابخانهء انجمن ترقى اردو است ، زيرا زمان نگارش آن از ساير نسخ قديمتر است . تطبيق با ساير نسخ نيز به صورت زير نويس ارائه شده است . هر يك از اين نسخه‌ها به ترتيب سال نگارش و با حروف اختصارى آنها در ذيل مكتوب است : الف : نسخهء كتابخانهء انجمن ترقى اردو در شهر كراچى پاكستان به شمارهء ثبت 4976 به عنوان نسخهء مادر و نسخهء اصلى مد نظر است . آقاى منزوى در فهرست مشترك نسخه‌هاى خطى فارسى پاكستان ( 2 / 1035 ) اين نسخه را برابر نمونهء نو شاهى ذكر كرده و نگارش آن را در سال 916 ه . ق در شهر مكّه مىداند ، ولى متأسفانه نام كاتب آن در انتهاى نسخه نگارش نيافته است . ب : نسخهء كتابخانهء مجلس شوراى ملى ( شمارهء 1 ) به شمارهء ثبت قديم 25922 و شمارهء ثبت جديد 9399 مىباشد . اين نسخه از فهرست 10 به شمارهء ثبت 2 / 3959 استنساخ شده كه هنوز فهرست نشده ، ولى نسخهء مذكور در سال 1013 ه . ق نگارش يافته است و نام كاتب آن مرقوم نيست . كلمهء اختصارى آن نيز « مج » مىباشد . آن گونه كه ملاحظه مىشود بين نسخهء اول و دوم نزديك به صد سال فاصله است . ج : نسخهء كتابخانهء آستان قدس رضوى به شمارهء ثبت 797 كه متعلق به كتابخانهء ملك مىباشد و به سال 1051 يا 1071 ه . ق نوشته شده است ، ولى كاتب آن معلوم نيست . اين نسخه را نادر شاه در سال 1145 ه . ق وقف كتابخانهء آستان قدس كرده است . حرف اختصارى آن « آ » مىباشد . د : نسخهء كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران به شمارهء ثبت 5 / 9010 در سال 1071 ه . ق