أعزّهم اللّه و ايّانا - كسى پيدا شود كه بغض أمير المؤمنين على - عليه السلام - را در دل داشته باشد زيرا كه ايشان آن حضرت را خليفهء چهارم مىدانند چنان كه ما امام اوّل مىدانيم و بديهى است كه اين عقيده با بغض آن حضرت جمع نمىشود پس مبغض آن حضرت يا خارجى خواهد بود يا ناصبى . ذهبى در ميزان الاعتدال در ترجمهء « ابراهيم بن يعقوب ابو اسحاق سعدى جوزجانى » گفته : « قال ابن عديّ في ترجمة اسماعيل بن أبان الورّاق كما قال فيه الجوزجاني : كان مائلا عن الحقّ و لم يكن يكذب ، الجوزجانىّ كان مقيما بدمشق ( تا آنكه گفته ) و كان شديد الميل الى مذهب أهل دمشق في التحامل على علي - رضى اللّه عنه - فقوله فى اسماعيل : مائل عن الحقّ ؛ يريد ما عليه الكوفيّون من التشيع . قلت : كان النصب مذهبا لأهل دمشق في وقت كما كان الرفض مذهبا لهم في وقت ، و هو في دولة بني عبيد ثمّ عدم - و للّه الحمد - النصب ، و بقي الرفض خفيفا خاملا » . قاضى شوشترى ( ره ) در مجالس المؤمنين در ترجمهء « سيّد جمال الدين عطاء اللّه الدشتكىّ الشيرازى » اين عبارت ذهبى را با بيانات قابل ملاحظهء ديگر درج كرده است هر كه طالب باشد رجوع كند به آن كتاب ( ج 1 چاپ اسلاميّه ؛ ص 529 - 532 ) زيرا ظاهر آنست كه چنين عقيده‌اى اگر در سابق بوده است اكنون به حمد اللّه تعالى از بين رفته و معتقدانش نيز منقرض شده‌اند پس بحث از آن چندان فايده‌اى ندارد . بلى در أخبار بسيار كه به چند دسته منقسم مىشود وارد شده كه آن حضرت را دشمن نمىدارد مگر منافق ، يا شقى ، يا حرامزاده يعنى زنازاده و مولودى كه نطفه‌اش ايّام حيض مادرش منعقد شده باشد ، و دربارهء هر يك از اين اقسام ، اخبار مسلّم الصدور از خاتم الانبياء ( ص ) صادر شده و علماى فريقين بنقل آنها پرداخته‌اند ما در اينجا فقط بنقل حديثى مىپردازيم . علامهء حلى - قدس اللّه تربته و رفع درجته و رتبته - در أواخر كشف اليقين گفته ( ص 98 ) : « و كان لأبى دلف ولد فتحادث أصحابه في حبّ علي ( ع ) و بغضه فروى بعضهم عن