اگر مراد او از اين شخص « فخر الدين اسعد گرگانى » بنظم آورندهء « ويس و رامين » باشد در تذكره‌ها و تواريخ ادبيّات دربارهء او به قدر كافى بحث شده است ولى در هيچيك از آنها بتشيّع او اشارتى نشده است و اگر مراد غير او باشد براى ما حال او معلوم نيست . - 3 - كسائى ( ص 231 ؛ س 12 ) اينكه مصنّف ( ره ) گفته : « و در كسائى خود خلافى نيست كه همهء ديوان او مدايح و مناقب مصطفى و آل مصطفى است - عليه و عليهم السلام » . عوفى در لباب الالباب ( ص 270 - 274 چاپ سعيد نفيسى ) گفته : « الحكيم كسايى مروزى - كسايى شاعرى بود كه كساى زهد در برداشت و كلاه فقر بر سر ، غبار از عرصهء دل بآستين تسليم فرو رفته ، و گرد حرص از صحراى سينه به آب دو ديده درنشانده ، و اكثر اشعار او در زهد و وعظ است و در مناقب اهل بيت نبوّت ، و جاى جاى كه بدايع اوصاف و روايع تشبيبات گفته است داد سخن داده است و حقّ بيان بگزارده ، در مدح امير المؤمنين على - رضي اللّه عنه - ميگويد : مدحت كن و بستاى كسى را كه پيمبر * بستود و ثنا كرد و به دو داد همه كار آن كيست بدين حال و كه بودست و كه باشد * جز شير خداوند جهان حيدر كرّار اين دين هدى را به مثل دايره‌اى دان * پيغمبر ما مركز و حيدر خط پرگار علم همه عالم بعلى داد پيمبر * چون ابر بهارى كه دهد سيل بگلزار ( سپس اشعارى از او نقل كرده كه از جملهء آنهاست : ) نيلوفر كبود نگه كن ميان آب * چون تيغ آب داده و ياقوت آبدار هم رنگ آسمان و بكردار آسمان * زرديش بر ميانه چو ماه ده و چهار چون راهبى كه دو رخ او سال و ماه زرد * وز مطرف كبود ردا كرده و ازار نظم :