حضرت رسالت - صلوات اللّه عليه - شكّى و ريبى در شأن تو نداشتند ، و غلط و سهو و نقصان دربارهء تو محال مىپنداشتند ؛ و ظاهرا همين قصيدهء لاميّه است كه شيخ حسن ابن داود ( ره ) گفته كه : سيّد جمال الدين أحمد بن موسى بن طاووس علوى حسنى صاحب كتاب بشرى شرح بر آن نوشته و آن را بكتاب « الأزهار في شرح لاميّة مهيار » موسوم ساخته . در سال چهار صد و بيست و هشت مهيار بجوار رحمت پروردگار آرميد » . نگارنده گويد : نصّ عبارت ابن داود ( ره ) در رجال خود در ترجمهء أحمد بن موسى . . . علوى حسنى ( ره ) اين است ( ص 46 رجال او ) : « من تصانيفه . . . كتاب الأزهار في شرح لاميّة مهيار ؛ مجلّدان » . شيخ آقا بزرگ طهرانى ( ره ) در الذريعه گفته ( ج 3 ؛ ص 532 ) : « الأزهار في شرح لاميّة مهيار و هو أبو الحسين مهيار بن مرزويه الديلمىّ الشاعر الكبير تلميذ الشريف الرضي و صاحب الديوان المطبوع بمصر في أربعة أجزاء المتوفّى سنة 428 و اللاميّة إحدى قصائده المشهورة شرحها السيّد جمال الدين أبو الفضائل أحمد بن موسى بن جعفر بن محمّد بن الطاووس الحسني الحلّي المتوفّى سنة 673 ذكره تلميذه الحسن بن داود في رجاله » . پس محتمل است كه مراد از لاميّه همان لاميّه باشد كه برخى از اشعار آن را شيخ حرّ و محدّث قمى - رحمة اللّه عليهما - نقل كردند چنان كه احتمال مىرود كه همان قصيده باشد كه قاضى چند بيت آن را نقل كرده است و آن همان قصيده است كه مصنّف ( ره ) دو بيت آن را در نقض نقل كرده ( ص 230 ؛ س 1 - 2 ) و نگارنده دربارهء آن در ذيل همين دو بيت در چاپ اوّل نقض چنين گفته است ( ص 228 - 229 ) : « اين دو بيت از قصيده‌ايست كه مشتمل بر يكصد و يازده بيت است و عنوان قصيده در ديوان مهيار چنين است ( ج 3 ؛ ص 109 ) : « و قال يذكر مناقب أمير المؤمنين علي بن أبي طالب - صلوات اللّه عليه و سلامه - و ما مني به من أعدائه » و بعد از دو بيت متن اين ابيات است ( ج 3 ؛ ص 115 - 116 ) :