او با سوّار بن عبد اللّه قاضى بغداد در زمان منصور در تواريخ مسطور است » . نگارنده گويد : عينيّه‌اى كه محدّث قمى ( ره ) در بيانات خود آن را معرّفى كرد و بعظمت قدر آن تصريح نمود در ميان متأخّران علماى شيعه - قدّس اللّه أسرارهم - همان شهرت و جلالت قدر و عظمت مقام را دارد كه مذهّبهء بائيّهء مشار اليها در ميان متقدّمان ، و اگر فرصت ميبود در بيان اين مدّعا چنان كه شايد و بايد بشرح و بيان و احتجاج و استدلال مىپرداختم ليكن چون هم از موضوع بحث ما مستقيما خارج است ، و هم مجال وسيعى را لازم دارد بدين جهت بيان آن را بتحقيق اهل فنّ محوّل مىداريم و مىگذريم . اينكه مصنّف ( ره ) گفته : « و اين ابيات هم او راست » . أيا راكبا نحو المدينة جسرة * عذافرة يطوى بها كلّ سبسب ( الى آخرها ) » اشاره بمطلبى است كه در ميان علماى فرقهء ناجيه - رضوان اللّه عليهم - مورد اتّفاق است و آن اينكه سيّد حميرى ( ره ) اوّل كيسانى بوده است و سپس بوسيلهء حضرت صادق - عليه السلام - و هدايت و ارشاد آن بزرگوار اثنا عشرى شده و مذهب حق را پذيرفته است و لازم است كه باندكى از دلايل اين مطلب بپردازيم . قاضى شوشترى ( ره ) در مجالس در ترجمهء حميرى گفته ( ج 2 ؛ ص 504 ) : « سيّد حميرى در اصل كيسانى مذهب بوده و در ترويج امامت محمّد بن الحنفيّه ( رض ) مبالغه مينمود و بر طبق آن اشعار از او واقع ميكرديد . و تناول خمر مينمود آخر چون بشرف ملازمت امام به حق ناطق جعفر بن محمّد الصادق عليهما السلام رسيد از مذهب كيسانيّه برگرديد و بمذهب حق جعفرى گرويد . در كتاب كشّى از محمّد بن النعمان روايت نموده كه : سيّد حميرى در ايّامى كه خمر مىخورد و مذهب كيسانى داشت بيمار شد و من بعيادت او رفتم ديدم كه روى او سياه شده و چشمهاى او فرو رفته و تشنه جگر و پريشان حال است . نزد حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه در آن وقت از پيش منصور دوانيقى بكوفه آمده