كه در آنجا نوشته بود : بسم اللّه الرحمن الرحيم اسماء من يدخل الجنّة من محبّي - علىّ بن ابى طالب ، و چون نظر در سطر اوّل كرد نامهاى گروهى را ديد كه ايشان را نميشناخت و نظر در سطر دوّم نيز كه كرد نام آشنائى نديد و در سطر سيوم يا چهارم نام كميت را نوشته ديد پس از آن احتياط كه توهّم كرده بود برگرديد و در روايت شعر كميت بيش از پيش مبالغه ميورزيد . ( تا آنكه گفته ) مؤلّف كتاب الخرائج و الجرائح در مقام بيان آنكه ائمّه معصومين را عليهم السلام جميع سباع رام و تابع احكامند روايت نموده كه : چون جمعى از دشمنان خاندان نبوّت خواستند كه كميت را بسبب محبّت او با خاندان بكشند و بنابر آنكه او پنهان شده بود مردم را بر سر راهها داشته بودند كه او را بگيرند . حضرت امام محمّد باقر ( ع ) به او اشارت نمود كه در شب بيرون رود كه آسيبى از ايشان به او نخواهد رسيد و چون كميت از خانه بيرون آمد و خواست كه بيكى از راهها رود شيرى پيش آمد و او را از سلوك آن راه منع كرد پس كميت متوجّه راه ديگر شد باز آن شير پيش آمد و او را از آن منع كرد و حركتى چند نمود كه كميت از آن اشارتى فهميده باينكه او را از عقب شير بايد به راه رفت آخر چنان كرد و شير پيش افتاد و كميت در عقب او ميرفت تا بمقام امن رسيد و از اعدا خلاصى يافت و نظير اين كرامت بدعاى حضرت امام جعفر صادق - عليه السلام - دربارهء سيّد اسماعيل حميرى واقع شده در وقتى كه سيّد از پدر و مادر ميگريخت كه سلطان وقت را بر مؤاخذهء او داشته بودند و اللّه اعلم » . هاشميات بايد دانست كه مراد از « هاشميّات » قصايدى است كه كميت بن زيد اسدى سابق الذكر ( ره ) آنها را در مدح بنى هاشم و ذمّ دشمنان ايشان ساخته و پرداخته است و از جهت فصاحت و بلاغت و اشتمال بر مطالب عاليه و احتجاجات متينه بغايت درجهء شهرت رسيده است .