صورت كلاميش « 1 » ، قوّهء سامعه را از غايت نشاط به سماع در مىآورد و گاهى « 2 » عفايف ملكوتى حقايق معانيش كه « حور مقصورات في الخيام » ، وصف الحال « 3 » ايشان است ، از تتق عظمت « 4 » و حجب عزت « 5 » رخ « 6 » مىنمودند و غوغا در شهرستان دل و جان ، مىانداختند و در مقام عشوه‌گرى ، مضمون اين چند بيت « 7 » مىنمودند « 8 » : ماييم كآفتاب غلام جمال ماست * صد عيد نو در ابروى همچون هلال ماست روشن كه مىنمايد از آيينهء سپهر * آن آفتاب نيست ، خيال جمال ماست آن عاشقى كه روز و شب اندر خيال ماست * او خود نماند « 9 » ، آنكه تو بينى خيال ماست از عشق ما كسى نرهد « 10 » و آنكه مىرهد « 11 » * آن كاهلى ز غمزه آفت سگال « 12 » ماست دل مجروح ، كليم‌وار ، به مقتضاى « خرّ موسى صعقا » ، از جام آن حقايق سرمست شده « 13 » ، بىخود شد ، و طور نمايش اغيار بر وفق « فلما تجلى ربه للجبال جعله دكا » ، از « 14 » سطوت انوار قاهره « 15 » ، اندكاك و

--> ( 1 ) ف‌لا : كلامش . ( 2 ) - ب : گاه . ( 3 ) - ب : حال . ( 4 ) - ب : عزت . ( 5 ) - ب : عظمت . ( 6 ) - ب : روى . ( 7 ) - ه : + ادا . ( 8 ) - ف‌لا : + شعر ، ج : + نظم . ( 9 ) - ج : و ه : نمايد . ( 10 ) - ب : و ج : و ه : نزيد . ( 11 ) - ب : و ج : و ه : مىزيد . ( 12 ) - ه : شكال . ( 13 ) - ه : شد . ( 14 ) - ه : ندارد . ( 15 ) - ب : و ج : و ه : + آن حقايق .