( فصل ) احمد بن يحيى صولى از آل . . . نقل مىكند : گروهى كه چشم‌هاى آنها كوچك و صورتشان پهن ( يا داغ دار ) كه نظير سپرهاى پهن يا آهنين . . . . جسد و مو ، مالهاى سوارى خود را بدرخت خرما مىبندند . ( باب صد و نهم : ) ابو هريره گويد : در مدينه ريگزارى ( يا جنگ و جدالى ) است كه سنگهاى زيتون در آن غرق ميشوند « 1 » و وقعهء حرّه « 2 » در مقابل آن ، چون ضربت تازيانه‌اى است ، آن وقعه بطور تقريب به قدر 24 ميل دور از مدينه اتفاق مىافتد و بعد با مهدى عليه السّلام بيعت مىشود . [ مهدى عليه السلام خروج نمىكند تا اينكه سه دسته بميرند و سه دسته كشته شوند ] ( باب صد و دهم : ) كيسان قصاب از مولاى خود روايت كرده كه گفت : از علي بن ابى طالب عليه السّلام شنيدم كه فرمود : مهدى عليه السّلام خروج نميكند تا اينكه سه نفر كشته شوند و سه نفر بميرند و سه نفر باقى بمانند . [ مهدى عليه السلام خروج نمىكند تا اينكه زن را به وزن خود به طعام بفروشند ] ( باب صد و يازدهم : ) عمار ياسر گويد : علامت خروج مهدى عليه السّلام آن موقعى است كه ملت ترك بسوى شما برگردد و آن خليفهء شما كه اموال را جمع مىكند

--> ( 1 ) - عبارت عربى اين است : تكون بالمدينة وقعة تغرق فيها احجار الزيت . ( 2 ) - حره سنگستانى است نزديك مدينه كه تا مسجد رسول خدا « ص » يك ميل فاصله دارد و لشكر يزيد عدهء زيادى از اهل مدينه را در حره كشتند - مترجم .