مردم قبل از ما عقيده داشتند كه خداوند متعال هر گاه بنده‌اى را دوست داشته باشد صدائى از آسمان بلند مىشود كه خداوند او را دوست مىدارد شما هم او را دوست داشته باشيد . در اين هنگام خداوند محبت او را در دل مردم مىاندازد ، هر گاه بنده مورد بغض خداوند قرار گيرد منادى از آسمان فرياد مىزند كه خداوند فلان بنده را دوست نمىدارد ، شما با او دوستى نكنيد ، در اين جا مردم هم او را مورد بغض قرار مىدهند . راوى گويد : حضرت صادق عليه السّلام تكيه كرده بود ، پس از شنيدن اين سخن برخاست و در جاى خود قرار گرفت و فرمود : اين چنين نيست بلكه خداوند هر گاه بنده‌اى را دوست بدارد مردم نسبت به او فريفته مىشوند و سخنانى در باره او مىگويند كه وى مأجور شده و مردم به گناه آلوده خواهند شد در اثر بدگوئىها كه به او مىكنند . هر گاه بنده‌اى را مورد بغض قرار دهد دوستى او را در دل مردم مىاندازد تا در باره او سخن‌هائى بگويند كه خود او را به گناه آلوده كنند ، مگر از حسين بن على و يحيى بن زكريا نزد خدا محبوب‌تر هست ، ولى مردم آنها را دشمن گرفتند و كشتند . ( 1 ) 22 . فرمود : قبلا كسانى بودند و مانند شما به خدا و رسول ايمان داشتند ، ولى كافران آن‌ها را گرفتند و دست و پاى آنان را قطع كردند و بر شاخه‌هاى درخت مصلوب مىنمودند و آن‌ها هم صبر مىكردند . ( 2 ) 23 . امام صادق عليه السّلام فرمود : اگر در معرض آزمايش قرار گرفتيد صبر كنيد زيرا خداوند همواره مؤمنان را مبتلا مىكند و بدانيد كه مؤمنان صابر بسيار كم هستند و كمترين افراد در محشر مؤمنين مىباشند . ( 3 ) 24 . امام عليه السّلام در تفسير آيه شريفه : ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ فرمود : به خداوند سوگند آنها با پيامبران جنگى نكردند و با دست و شمشير خود آنها را نكشتند ،