بسبب آن بمردم تكبّر جويد [ و ] بر دل مردم ناخوش گردد . ناز و كبر آفت جمال بود * نغز و خوش خوى خجسته فال بود 71 - آفة الحسب الفخر . ( 1 ) آفت حسب تفاخر كردنست ؛ يعنى هر كه اصلى و نسبى دارد و تكبّر كند نزديك همه كس ناخوش گردد . آفت گوهرست نازيدن * خويش را اصل و مهترى ديدن 72 - آفة الجود السّرف « 1 » . ( 2 ) آفت سخاوت اسراف كردنست . آفت جود نيست جز اسراف * هست اسراف بخششى بگزاف يعنى هر كه چيزى بمردم بسيار بخشد چنان كه از حدّ ببرد خداى تعالى نپسندد زيرا كه وى درويش شود و محتاج ديگرى گردد و خداى تعالى ميفرمايد جلّ جلاله كه : وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً ؛ يعنى در بخشش از حدّ مبر كه هر كه همچنين كند از برادران شيطان بود ؛ امّا چون به صدقه دهد چندان كه بدهد باك نباشد زيرا كه ببركت آن محتاج نگردد . 73 - آفة الدّين الهوى . ( 3 ) آفت دين از پس هوا رفتن بود . آفت دين هواى بد باشد * و ان هوا دشمنى خود باشد يعنى هر كه آن كند كه هوايش بود و دلش خواهد بدين زيان كند ، پس عاقل بايد كه در هر كارى جانب دين نگه دارد و به دنيا ميل نكند ، و خداى تبارك و تعالى و تقدّس ميفرمايد كه : ابراهيم را از بهر آن خليل خواندم كه چون كاريش فرا پيش

--> ( 1 ) در نسخهء عتيقه و ساير نسخ خطى شهاب الاخبار قبل از اين اين فقره هم هست : « آفة الظّرف الصّلف » و ترجمه‌اش اين است : « آفت افراط در ظرافت و خوشمزگى لاف و گزاف است » .