يعنى هر كه روزه دارد خداى تعالى روز قيامت روزهء ويرا سپرى گرداند ميان وى و آتش دوزخ تا گرماى آتش بر وى كار نكند و تقديرش آنست كه روزه سپريست ميان روزه دار و معصيت ؛ زيرا كه هر كه روزه دارد معصيت كم كند ؛ و بزرگان گفته‌اند كه : هر كه شكم را گرسنه دارد از پى هوا و معصيت نرود . 41 - الضّامن غريم . ( 1 ) پايندان « 1 » غرامت كش بود يعنى هر كه كسى را پايندانى كند غرامت كشد و اگر بدستورى وى كند رسد كه از وى « 2 » طلبد . 42 - الرّفق رأس الحكمة . ( 2 ) مدارا كردن سر حكمتست . سر هر حكمتى بليل و نهار * رفق و آهستگى بود در كار يعنى بزرگترين حكمتى آنست كه در كارها مدارا كند و ساكن بود و مدارا در كار دارد . 43 - البرّ حسن الخلق . ( 3 ) هست نيكى دليل خلق نكو * با همه خلق باش نيكوخو نيكويى بر خوى نيكوست ؛ يعنى هر كه را خيرى و نيكى افتد چون خوى نيكو بود بنزديك خداى تعالى سخت پسنديده باشد بسبب خوى نيكو . 44 - الشّباب شعبة من الجنون . ( 4 ) جوانى شاخيست از ديوانگى . چون جوانيست از جنون يك شاخ * هست با هر كسى جوان گستاخ يعنى هر كه جوان باشد در وى سبكى بود و بىصبر و شتاب زده بود اگر از وى چيزى حاصل آيد كه نكوهيده و عيبناك بود كس را نرسد كه ويرا پر ملامت كند .

--> ( 1 ) در برهان قاطع گفته : « پايندان بفتح ثالث و دال ابجد بالف كشيده بر وزن آصفخان ضامن و كفيل و ميانجىكننده را گويند » . ( 2 ) در نسخهء ديگر : « رشد از وى » .