ديرين هر پيشامدى بر ايشان ميشد از كارهاى خداوند مانند بيمارى و تندرستى و و قحطى و فراوانى و توانگرى به روزگار وامىبستند و از دهر مىدانستند زيرا بصانع جلت عظمته نادان بودند و بسيار ميشد كه روزگار را در پيشامدهاى بد خود دشنام مىدادند چون عقيده داشتند اين كارها را او مىكند و پيغمبر ( ص ) آنها را از اين دشنامگوئى باز داشت و فرمود دشنام ندهيد بدان كه با شما چنين كارها كند آنكه به پندار شما دهر و روزگار است زيرا خداى تعالى اين كارها را با شما مىكند و جز اين نيست كه فرمود : راستش خدا است آن دهر از اين راه كه آنان كننده اين كارها را دهر ميشمردند و كارهاى خدا را به دو ميبستند . « 1 »

--> ( 1 ) - كفار و بت پرستان عرب بوجود خدا و اللَّه به حساب آفريننده و روزى بخش عقيده داشتند و اين عقيده آنها در بسيارى از آيات قرآن مجيد يادآورى شده است . فرمايد : و اگر از آنها بپرسى چه كسى آفريده آسمانها و زمين را گويند اللَّه و باز فرمايد : و اگر از آنها بپرسى چه كسى آنها را آفريده گويند : اللَّه . ولى تأثير روزگار در بسيارى بدآمدهاى آدمى هم ميان آنها شهرت داشته و در زبان ادب و شعر پارسى هم منعكس شده و در سر زبان عوام مردم هم تا هنوز هست و بسا كه مقصود از دهر در اين حديث بدان معنا باشد كه معتقد دهريان بوده و آنها دهر را تنها مؤثر در آفرينش و پيدايش همه پديده‌ها ميدانستند و پيغمبر فرموده دهر بدين معنا خدا است و خطا در نامگذارى است . ( مترجم )